12 YAŞINDAKİ KIZIMI KAYBETTİKTEN SONRA, HERKESİN EVLAT EDİNMEKTEN VAZGEÇTİĞİ 8 YAŞINDAKİ SESSİZ BİR KIZI EVLAT EDİNDİM — 10 YIL SONRA, 18. YAŞ GÜNÜNDE İLK KEZ KONUŞTU… VE SÖYLEDİĞİ İLK ŞEY, ÖLEN KIZIMIN FOTOĞRAFINA DEHŞETLE BAKMAMA NEDEN OLDU.
“O öğleden sonra Sude yalnız değildi, anne…”
Tam o anda mutfaktan gelen büyük bir tabak kırılma sesiyle ikimiz de irkildik. Başımı çevirdiğimde Tamer kapının önünde duruyordu. Yüzü bembeyazdı. Elindeki mutfak havlusu yere düşmüş, gözleri Beste’ye kilitlenmişti. On yıl boyunca Beste’nin konuşmasını beklemiş bir adamın yüzünde şaşkınlık olması gerekirdi. Sevinç, gözyaşı, inanamama… herhangi bir şey. Ama Tamer’in yüzünde bunların hiçbiri yoktu. Sadece korku vardı.
“Tamer?” dedim. “Sen neden böyle bakıyorsun?”
Bir adım geri çekildi.
Beste gözlerini ondan ayırmadan konuştu. Sesi hâlâ çok zayıftı ama her kelimesi odanın içinde yankılanıyormuş gibi geliyordu.
“Çünkü beni hatırladı.”
Dizlerimdeki gücün çekildiğini hissettim.
“Ne demek bu?”
Tamer hemen başını salladı. “Saçmalıyor. Yıllardır konuşmayan bir çocuk bir anda—”
“Ben çocuk değilim,” dedi Beste.
Tamer sustu.
Beste’nin gözlerinde yıllardır görmediğim bir ifade vardı. Korku hâlâ oradaydı ama yanında başka bir şey daha vardı: kararlılık. Sandalyeden yavaşça kalktı, sonra salonun köşesindeki kitaplığa yürüdü. En alt raftan eski, kahverengi kapaklı bir defter çıkardı.
O defteri tanıyordum.
Beste’nin bizimle yaşamaya başladığı ilk yıllarda sürekli yanında taşıdığı defterlerden biriydi. Sayfalarına şekiller, evler, yüzler ve anlamını çözemediğim karalamalar çizerdi.
Defteri masaya bıraktı.
“Bunu sekiz yaşındayken çizdim.”
İlk sayfayı açtı.
Bir okul kapısı vardı.
İkinci sayfada iki kız çocuğu.
Biri uzun saçlıydı. Diğerinin saçları dağınık bir şekilde toplanmıştı.
Kalbim hızlandı.
Üçüncü sayfada kırmızı bir araba çizilmişti.
Dördüncü sayfada ise direksiyon başında bir adam vardı.
Adamın yüzünü birkaç çizgiyle yapmıştı ama sağ kaşının üzerindeki küçük yara izi belirgindi.
Tamer’in sağ kaşının üzerinde de aynı iz vardı.
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Tamer…”
“Bu hiçbir şeyi kanıtlamaz.”
Beste diğer sayfayı çevirdi.
Bu kez Sude’ye benzeyen kız yerde yatıyordu.
Yanında kırmızı araba vardı.
Bir adam ise onun başında eğilmişti.
“Ben Sude’yle aynı okulda değildim,” dedi Beste. “O gün annemle hastaneden dönüyorduk. Otobüs durağında beklerken onu gördüm. Yolun karşı tarafındaydı.”
Boğazım düğümlendi.
“Sonra?”
Beste nefesini toparlamaya çalıştı.
“Bir araba yanında durdu. Sude arabayı tanıyordu. Çünkü hiç korkmadan yaklaştı.”
Tamer bir anda sertçe, “Yeter!” diye bağırdı.
Hayatımda ilk kez Beste irkilmedi.
“Sen çağırdın onu.”
Başımı Tamer’e çevirdim.
“Ne diyor bu?”
Tamer ellerini saçlarına götürdü. “Ben… açıklayabilirim.”
O anda dünya etrafımda dönmeye başladı.
“Demek oradaydın?”
Tamer gözlerini yere indirdi.
Sude öldüğünde Tamer’le evli değildik. Onu yaklaşık bir yıl sonra tanımıştım. En karanlık dönemimde yanıma gelmiş, beni hayata döndüren adam olmuştu. Sude’nin fotoğraflarına bakıp benimle ağlamış, her ölüm yıldönümünde mezarına çiçek bırakmıştı.
Meğer kızım öldüğü gün hayatımız zaten kesişmişti.
“Ne yaptın?” diye fısıldadım.
Tamer sandalyeye çöktü.
“O gün Sude’yi görmeye gitmiştim.”
“Neden?”
Uzun süre cevap vermedi.
Sonunda başını kaldırdı.
“Çünkü onun babasını tanıyordum.”
Sanki biri göğsüme yumruk atmıştı.
Sude’nin babası bizden yıllar önce ayrılmış, başka bir şehre taşınmıştı. Kızını nadiren arar, hayatımıza neredeyse hiç karışmazdı.
Tamer anlatmaya devam etti.
“Sude’nin babası bana borçluydu. Büyük bir borç. Ortadan kaybolmuştu. Ona ulaşamayınca kızının okulunu buldum. Sude’ye zarar vermek istemedim. Sadece babasının nerede olduğunu öğrenmeye çalışıyordum.”
“On iki yaşında bir çocuğu yol kenarında durdurup babasını mı sordun?”
Başını eğdi.
“Sude korktu. Uzaklaşmaya çalıştı. Ben kolundan tuttum.”
Beste’nin yüzünden yaşlar akıyordu.
“Sonra elini bıraktın,” dedi. “Ama o geri geri yola çıktı.”
Tamer’in omuzları çöktü.
“Araba çok hızlı geldi.”
Nefes alamıyordum.
Doktorların bize anlattığı kalp rahatsızlığı aklıma geldi.
“Bize yalan söylediler mi?”
“Hayır,” dedi Tamer. “Sude gerçekten kalp rahatsızlığı nedeniyle öldü. Ama o gün yaşadığı korku ve şok kalbini tetikledi. Araba ona çarpmadı. Yere düştü. Ben ambulansı çağırdım.”
“Sonra neden kaçtın?”
Bu kez cevap vermedi.
Beste verdi.
“Çünkü polis gelmeden önce gitti.”
Tamer yüzünü ellerinin arasına aldı.
“Korktum.”
İçimde yıllardır taşıdığım yas, o anda bambaşka bir şeye dönüştü. Kızımın son dakikalarını bilmediğim için kendimi suçlamıştım. Sabah onu daha sıkı sarılmadığım için, o gün okula göndermeseydim belki yaşayacağını düşündüğüm için gecelerce uyuyamamıştım.
Oysa Tamer gerçeği biliyordu.
Üstelik daha sonra hayatıma girmişti.
“Beni nasıl buldun?” diye sordum.
Sessizlik cevaptan daha ağırdı.
Sonunda konuştu.
“Hastanede adını duydum. Sonra seni merak ettim. Aylar sonra tesadüfen aynı yerde karşılaşınca… seni tanıdım.”
“Ben seni tanımıyordum.”
“Biliyorum.”
“Ve bana hiçbir şey söylemedin.”
Tamer ağlamaya başladı.
“İlk başta söylemek istedim. Sonra sana âşık oldum. Seni kaybetmekten korktum.”
O cümle beni daha da öfkelendirdi.
“Beni kaybetmekten korktuğun için kızımı benden ikinci kez aldın.”
Tamer bana baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
“İlkinde gerçeği saklayarak onun son anlarını benden aldın. Sonra yıllarca onun ölümüne üzülüyormuş gibi yanımda oturdun.”
Beste yanıma gelip elimi tuttu.
Parmakları buz gibiydi.
O an ona döndüm.
“Sen neden on yıl sustun?”
Beste gözlerini kapattı.
“Çünkü o gün beni gördü.”
“Tamer mi?”
Başını salladı.
“Otobüs durağında bana baktı. Ben küçüktüm. Anneme anlattım ama annem bana karışmamam gerektiğini söyledi. Birkaç ay sonra annem öldü. Koruyucu ailelere verildim. Konuştuğumda kimse bana inanmadı. Bir aile beni yalancı olmakla suçladı. Sonra konuşmayı bıraktım.”
Gözyaşlarımı tutamadım.
“Peki benim kim olduğumu ne zaman anladın?”
“Seni ilk gördüğüm gün.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Sude’nin fotoğrafı dosyanda vardı,” dedi. “Sosyal hizmet uzmanı masada bırakmıştı. Fotoğrafı görünce onu tanıdım.”
“Yine de benimle geldin.”
“Çünkü sen bana baktığında ilk kez biri benden korkmadı.”
Bu söz içimdeki bütün öfkeyi bir anlığına susturdu.
Beste devam etti.
“Tamer’i seninle evlendikten sonra gördüğümde onu da tanıdım. Ama artık konuşamıyordum. Sonra seni kaybetmekten korktum. Eğer gerçeği söylersem beni göndereceğini düşündüm.”
Elini iki elimin arasına aldım.
“Sen hiçbir yere gitmeyeceksin.”
O gece polisi aradım.
Yıllar önce kapanmış olan dosya yeniden incelendi. Beste’nin çocukken çizdiği defterler, hastane kayıtları ve Tamer’in sonunda verdiği ifade dosyaya eklendi. Tamer birkaç gün sonra evden ayrıldı. Bundan sonrası artık benim vereceğim bir karar değildi; yıllardır saklanan gerçeğin hesabını hukuk soracaktı.
Ama benim için en zor hesaplaşma başka bir yerdeydi.
Bir hafta sonra Beste’yle birlikte Sude’nin mezarına gittik.
Yan yana oturduk.
Uzun süre hiçbir şey söylemedik.
Sonra Beste mezar taşına baktı.
“Onu kurtaramadığım için üzgünüm,” dedi.
Başımı ona çevirdim.
“Sen sekiz yaşında bir çocuktun. Kurtarması gereken kişi sen değildin.”
Beste sessizce ağladı.
Ben de ona sarıldım.
Yıllarca sessizliğin yalnızca acıdan doğduğunu sanmıştım. O gün ise bazen sessizliğin korkudan, bazen sevgiden, bazen de kaybetmekten duyulan korkudan doğduğunu anladım.
Sude bana geri dönmedi.
Geçmiş de değişmedi.
Ama kızımın son anlarına dair yıllardır zihnimde duran karanlık boşluk sonunda gerçeğe kavuştu.
Ve Beste’nin on yıl sonra söylediği ilk kelime yalnızca “anne” değildi.
Aslında o gece bana çok daha büyük bir şey söylemişti:
Artık korkmuyordu.
Mezarlıktan ayrılırken bir elim Beste’nin elindeydi. Diğer elimle Sude’nin mezar taşına son kez dokundum.
Hayat bana bir kızımı geri vermemişti.
Ama yıllar sonra başka bir kızım, kaybettiğim kızın gerçeğini bana geri getirmişti.
Ve o gün anladım ki bir aileyi yalnızca kan bağı kurmaz.
Bazen aile, bir insanın yıllarca taşıdığı sessizliği güvenle bozabildiği yerdir.
