Beş yıldır konuşmadığım kardeşim acile getirildi

Tarih: 16.11.2026 12:47

Yağmur o kadar şiddetliydi ki hastanenin otoparkında yer çizgilerini göremedim. Otoyoldan getirilen hastayı ameliyata hazırlıyorlardı. Dosyayı elime alınca bütün gürültü bir an kesildi sandım. Karşımda kardeşimin adı vardı: Emre.

Beş yıl önce annem arayıp tıp fakültesini niçin bıraktığımı sormuştu. Daha cümleyi bitiremeden ne kadar hayal kırıklığına uğradıklarını anlatmaya başladı. Emre’nin onlara ne söylediğini öğrenmek için defalarca aradım. Mezuniyet davetiyesini yolladım. Düğünümüzde yan yana iki sandalye ayırdım. İkisi de boş kaldı.

O gece ekibe hastanın kardeşim olduğunu söyledim. Herkesin üstleneceği işi netleştirip ameliyata girdik. O kapıdan çıktığımda annem ayağa kalktı. Yüzüme baktıktan sonra göğsümdeki kartı okudu.

Ameliyat iyi geçmişti. Annem bunu duyunca ağladı. Ardından beni yıllardır aramamalarının sebebini söylemeye çalıştı. Babam, Emre’nin eğitimimi bıraktığımı anlattığını söyledi. Hastanenin bekleme salonunda duruyorduk. Mezun olduğumu kanıtlamak için bu kez bir davetiye yollamam gerekmiyordu.

Emre toparlanırken dedemin bıraktığı eğitim fonuyla ilgili kayıtlar ortaya çıktı. Avukat, dedemin parayı eğitimim için ayırdığını ama Emre’nin bir kısmını kendi girişimine aktardığını gösterdi. Adıma kimseye vazgeçtiğimi söyleme yetkisi vermemiştim. Dosya incelendi ve para Emre’nin miras payından geri alındı.

Annem daha sonra bana bir mektup yazdı. Yıllar önce telefonu açıp beni dinlemesi gerektiğini söylemişti. Onu görmeyi kabul ettim. Babamla da zamanla konuşmaya başladık. Emre’ye ise iyileşmesini istediğimi ama aramızda güvenin geri dönmesinin uzun süreceğini söyledim.

Düğünümüzdeki iki boş sandalye o gün dolmadı. Geçmişi geri alamadık. Yine de kardeşimin ameliyathaneden sağ çıktığını anneme söylediğim an, kendimle ilgili bir şeyi anladım. Ailemin yaptıkları, o gece nasıl davranacağıma karar vermek zorunda değildi.