Eski eşinin 75. yaş gününe on iki kişiyle gitti

Tarih: 16.11.2026 12:47

Doğum günü davetiyesi elektrik faturasının arasından çıktı. Altın rengi kartın üzerinde kocaman bir 75 vardı. Vedat, eşi ve üç oğlu kutlamaya çağırıyordu. Kartın en altında başka bir el yazısıyla eklenmiş bir cümle duruyordu. Gerçek bir ailenin nasıl göründüğünü öğrenmek istiyorsam gelmeliymişim.

Vedat gittiğinde yirmi üç yaşındaydım. Beş yıllık evliliğimizde çocuk sahibi olamamıştık. Son konuşmamızda da aynı ifadeyi kullanmıştı. O sabah valizini taşırken peşinden gitmem için birkaç kez arkasına bakmıştı. Ben mutfakta oturup çayımın soğumasını izlemiştim.

Aradan kırk iki yıl geçti. Bu kez karta uzun bir mektup yazmadım. On iki kişi geleceğimizi bildirdim. Kutlama akşamı kapının önünde hepimizin bir araya gelmesini bekledim. Sonra içeri girdik.

Vedat ilk önce arkamdaki beş yetişkine, sonra eşlerine ve torunlara baktı. Bu kadar insanın beni nereden tanıdığını sordu. “Çocuklarım,” dedim. Bunu söylerken masadakilere tek tek bakabildim. Birinin gülüşü ilk tanıştığımız günkü gibiydi. Biri daha çocukken bile yaptığı gibi, konuşurken parmaklarını masaya vuruyordu.

Yıllar önce bir çocuğa geçici yuva olmayı kabul etmiştim. Evde bir hafta kalacağını düşündüğüm ilk çocuk daha sonra aileme katıldı. Ardından başka çocuklar geldi. Her birinin kendi hikâyesi vardı. Birlikte geçirdiğimiz pazar öğleden sonraları, kırgınlıklar ve yıllar içindeki ufak alışkanlıklar bizi birbirimize bağladı.

Vedat gecenin sonunda özel olarak konuşmak istedi. Bana söylediklerinin acımasız olduğunu kabul etti. Yıllar sonra çocuklarımla tanışmayı, kendi oğullarının da onları görmesini istiyordu. Özrünü dinledim. Çocuklarımın bundan sonra onunla nasıl bir ilişki kuracaklarına kendilerinin karar vereceğini söyledim.

Bir kış akşamı bizim sofraya da geldi. Mutfakta yemek bitince çocuklar bulaşıkları topluyor, torunlar yere düşen peçetelerle oynuyordu. Davetiyenin altındaki cümle o akşam bir kez bile aklıma gelmedi. Misafirler için çay koymakla meşguldüm.