Evlenmeye hazır değildim, altı ay sonra beni nişanına çağırdı
Aslı benimle yaşamaya başladığında beraber bir mutfak masası seçmiştik. O masada kahvaltı yaptık, faturaları böldük, ailelerimizi ağırladık. Evlilik açılınca aynı masada hep bir sonraki yıla söz verdim. Aslı yedi yıla yakın bekledi. Sonunda işlerini toparlayıp taşındığında neden sakin olduğunu anlamadım.
Birkaç ay sonra işten tanıdığım Sarp, sevdiği kadına evlenme teklif etmek için bir yer aradığını söyledi. Nerede daha rahat konuşabileceklerini düşündük. Benim önerdiğim yerlerden birini beğendi. Kimden bahsettiğini sormadım.
Aslı’nın nişan davetiyesi geldiğinde iki adı yan yana gördüm. Yine de gitmeye karar verdim. Belki konuşursak, aramızda yarım kalan şey için bir yol bulabileceğimizi sanıyordum.
Aslı’yla terasın sakin tarafına çıktığımızda bu kadar çabuk nasıl karar verdiğini sordum. Onun için ayrılığın taşındığı gün başlamadığını söyledi. Aynı evde otururken, benim istemediğim bir geleceğin yasını tutmaya başlamıştı.
Evliliğe şimdi hazır olduğumu söyledim. Bir süre yüzüme baktı. “Ben hâlâ yalnız olsaydım, bugün de bunu söyler miydin?” diye sordu. Yanıt veremedim. Aslı, birlikte geçirdiğimiz yılların onun için değerli olduğunu, ama o yılların kendisine geri dönme borcu yüklemediğini söyledi. Yeni hayatına saygı göstermemi istedi. Kabul ettim.
Arabaya binip uzun süre oturdum. Her defasında biraz daha beklemesini isterken, onun günün birinde valizini toplayabileceğini hiç düşünmemiştim. Sarp’a mutluluk dilediğim mesajı yazmak kolay olmadı. Yıllar sonra ilk kez söylediğim şeyin karşılığında Aslı’dan bir karar beklemiyordum.