Zengin Kocam Evimizi Gösterip ‘Drama Çıkaran Kadınlara Vaktim Yok’ Diye Video Paylaştı! Dört Yıllık Evliliğimizde Sustuklarımı Söyleyince Bana Para Gönderip Eve Dönmemi İstedi

Telefonumu sehpanın üzerine bıraktığımda İnci karşımdaki koltuğa oturdu. Yüzümdeki ifadeden yine bir şey olduğunu anlamıştı. Ne paylaşıldığını sordu. Videoyu gösterdim. Birkaç saniye izledi, ardından telefonu bana geri verdi.

‘Rana, sana bir şey söyleyeceğim ama lütfen yanlış anlama. Sen onun paylaşımlarına bakarak kendi evliliğinin nereye gideceğini öğrenmeye çalışıyorsun. Oysa sana söylemesi gerekenleri herkesin önünde söylüyor, seninle konuşmuyor.’

Bu cümle canımı acıttı çünkü doğruydu. Ergin’in paylaşımlarını takip ediyor, her açıklamanın altında bana yönelik gizli bir mesaj arıyordum. Sanki dört yıllık evliliğimizin geleceğine dair karar Instagram yorumlarında verilecekti.

İnci elini elimin üzerine koydu. ‘Onunla barışmanı da ayrılmanı da ben söyleyemem. Ama ne istediğini kendine açıkça söylemen gerekiyor.’

O akşam mutfak masasına oturup bir defter açtım. İlk sayfaya üç cümle yazdım: Evimizde alınan kararlarda söz sahibi olmak istiyorum. Özel tartışmalarımızın sosyal medyada ima edilmesini istemiyorum. Üzgün olduğumu söylediğimde küçümsenmek istemiyorum.

Yazdıklarıma bakınca şaşırdım. Bunların hiçbiri olağanüstü beklentiler değildi. Bir evlilikte en temel saygı kurallarıydı. Ama bunları istemek için bile uzun süredir kendimi hazırlamak zorunda hissediyordum.

Ertesi sabah Ergin’den bir mesaj geldi. ‘Pazar akşamı önemli misafirlerim var. Eve gelecek misin, gelmeyecek misin? Ona göre hazırlık yaptıracağım.’

Mesajı birkaç kez okudum. Nasılsın, nerede kalacaksın, konuşabilir miyiz diye sormamıştı. Yalnızca organizasyona katılıp katılmayacağımı bilmek istiyordu.

‘Pazar günü gelmeyeceğim. Konuşmaya hazırsan yarın tarafsız bir yerde buluşabiliriz’ diye cevap yazdım.

Beş dakika sonra aradı. Sesi sertti. ‘Benimle görüşmek için randevu mu vereceksin artık?’

‘Hayır Ergin. Tartışmadan konuşabileceğimiz bir yer öneriyorum.’

‘Kendi evimizde konuşamıyor muyuz?’

‘Evimiz dediğimde bana kimin satın aldığını hatırlatmadığın bir yerde konuşmak istiyorum.’

Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu. Sonunda ertesi gün sakin bir kafede buluşmayı kabul etti.

Görüşmeye gitmeden önce İnci bana ne söyleyeceğimi ezberlememi değil, neye razı olmayacağımı düşünmemi tavsiye etti. Bu ayrımı o ana kadar hiç yapmamıştım. Sürekli Ergin’i ikna edecek doğru kelimeleri arıyor, söylediklerimin nasıl karşılanacağını hesaplıyordum. Oysa bir insanın saygılı davranması için kusursuz cümleler kurmam gerekmemeliydi.

Ergin kafeye benden önce gelmişti. Her zamanki gibi özenle giyinmişti. Masada iki kahve vardı. Oturduğumda bana küçük bir mücevher kutusu uzattı.

‘Aç bakalım. Beğeneceğini düşündüm.’

Kutuyu açmadan masaya bıraktım. ‘Bunu sonra konuşabiliriz. Önce neden burada olduğumuzu konuşalım.’

Yüzündeki gülümseme silindi. ‘Yine mi aynı mesele? Rana, ne yaparsam yapayım seni memnun edemiyorum.’

‘Beni memnun etmek için bir şey satın almanı istemiyorum. Beni dinlemeni istiyorum.’

Derin bir nefes aldı. ‘Dinliyorum.’

Defterimdeki üç cümleyi ona söyledim. Sözümü kesmeden dinledi ama gözlerinden sabırsızlandığını anlayabiliyordum. Sonunda ellerini masaya koydu.

‘Bütün bunlar için evimizi terk etmen gerekmiyor muydu?’

‘Ben bir tartışma yüzünden gitmedim. Kendimi sürekli susturmak zorunda hissettiğim için gittim.’

‘Ben sana sus demedim.’

‘Hayır. Konuştuğumda huzurunu bozduğumu söyledin. Sonra da ne kadar rahat yaşadığımı hatırlattın.’

Ergin geriye yaslandı. ‘Babanın evinde nasıl yaşadığını da biliyorum. Ben sana kötü bir hayat mı verdim?’

Bir an gözlerim doldu. Babam emekli bir memurdu. Annemle birlikte mütevazı bir apartman dairesinde yaşamışlardı. Evimiz küçük olabilirdi ama fikir ayrılıklarının sonunda kimse diğerine evin parasını kimin ödediğini hatırlatmazdı.

‘Bana sağladığın imkânları inkâr etmiyorum’ dedim. ‘Ama benim ailemin maddi durumunun bu konuşmayla ne ilgisi var?’

‘Her şeyin kıymetini bilmeni istiyorum.’

‘Ben de senin benim kıymetimi bilmeni istiyorum.’

İlk kez bu kadar açık konuşmuştum. Ergin gözlerini kaçırdı. Daha önce tartışmalarımızın bu noktasında genellikle konuyu değiştirir ya da bana güzel bir tatil teklif ederdi.

Bu kez bekledim.

Sonunda, ‘Peki, benden ne istiyorsun?’ diye sordu.

‘Davetlerden önce birlikte karar verelim. Evde verdiğim emeği görünmez sayma. Ve özel meselelerimizi sosyal medyaya taşıma. Her şeyden önemlisi, bir davranışının beni incittiğini söylediğimde bununla alay etme.’

‘Yani arkadaşlarımla video bile paylaşamayacağım.’

‘Arkadaşlarınla video paylaşabilirsin. Ama eşini aşağılayan imalar yapmadan.’

‘Kimse senin adını görmedi.’

‘Ben gördüm, Ergin. Sen de kimden bahsettiğini biliyordun.’

Cevap vermedi. Bir süre sonra kahvesini bitirip saate baktı. İş toplantısına yetişmesi gerektiğini söyledi. Kalkmadan önce kutuyu bana doğru itti.

‘Hediyeni al bari.’

‘İstemiyorum.’

‘Artık verdiğim hediyeleri bile mi kabul etmiyorsun?’

‘Sorun hediye değil. Bir hediyenin konuşmamızın yerine geçmesini istemiyorum.’

Kutuyu cebine koydu. Ayrılırken yanağımdan öpmeye çalışmadı. Ben de onu durdurmadım.

O gece uzun süre uyuyamadım. Konuşmanın hiçbir yerinde sesimizi yükseltmemiştik ama sanki ilk defa gerçekten birbirimizi duymuştuk. En azından ben söylemem gerekenleri söylemiştim. Ergin’in duyduklarıyla ne yapacağı ise onun kararıydı.

Ertesi gün işe gittim. Yöneticim biriken işlerimin arasında dalgın olduğumu fark etti. Kişisel bir mesele yaşadığımı söyledim ve birkaç gün evden çalışıp çalışamayacağımı sordum. Kabul etti. Öğle arasında banka hesaplarımı ve aylık giderlerimi gözden geçirdim.

Maaşımı yıllardır kendi hesabıma alıyordum. Ortak harcamalara düzenli katkıda bulunuyor, özellikle market alışverişlerini ve günlük ihtiyaçları karşılıyordum. Ergin’in serveti benimkinden çok fazlaydı ama kendi hayatımı sürdüremeyecek durumda değildim.

Bunu görmek garip bir rahatlama sağladı. Bağımsız olmanın mutlaka ayrılmak anlamına gelmediğini, bazen bir ilişkinin içinde daha dürüst kararlar verebilmek anlamına geldiğini düşündüm.

İnci’yle birlikte küçük kiralık dairelerin ilanlarına baktık. Henüz hiçbirini tutmaya karar vermemiştim. Sadece seçeneklerimi bilmek istiyordum.

İki gün sonra Ergin’den bir mesaj geldi. ‘Evlilik danışmanına gitmeyi kabul ediyorum. Ama bunun bize gerçekten fayda sağlayacağından emin değilim.’

Mesajı okuyunca umutlandım. En azından ilk defa benim istediğim bir çözümü değerlendirmişti. Ona teşekkür ettim ve uygun bir uzman araştırmaya başladım.

İlk görüşmeye birlikte gittik. Danışman, ikimizden de tartışmalar sırasında neler hissettiğimizi anlatmamızı istedi.

Ergin hemen konuştu. ‘Ben ailemin rahat etmesi için çok çalışıyorum. Eve geldiğimde huzur arıyorum. Ama Rana sürekli yaptığım şeylerde sorun buluyor.’

Danışman bana döndü. ‘Siz kendinizi nasıl hissediyorsunuz?’

‘Bazen o evde misafir gibiyim’ dedim. ‘Her şey güzel olduğu sürece oraya aitim. Fakat itiraz ettiğimde bana evin önceden onun olduğunu hatırlatıyor.’

Ergin araya girdi. ‘Ben sadece gerçekleri söylüyorum.’

Danışman sakin bir sesle sordu: ‘Bu gerçeği tartışmalar sırasında hatırlatmanızın amacı ne?’

Ergin cevap vermekte zorlandı. Önce yanlış anlaşıldığını söyledi. Sonra evini ve düzenini kurmak için yıllarca çalıştığını anlattı. Danışman bunları kabul etti ama sorusunu tekrarladı.

‘Eşiniz fikrini söylediğinde mülkiyet konusunu gündeme getirmeniz, aranızdaki anlaşmazlığın çözümüne nasıl yardımcı oluyor?’

Ergin’in yüzü kızardı. ‘Belki de yardımcı olmuyor’ diye mırıldandı.

Bu küçük cümle beni şaşırttı. Ama tek başına bir değişim sözü değildi. Görüşmeden sonra danışman, karşılıklı beklentilerimizi ve sorumluluklarımızı yazmamızı önerdi.

Ergin arabaya yürürken sessizdi. Yanına geldiğimde, ‘Beni kötü biri gibi gösterdiğini düşünüyorum’ dedi.

‘Öyle bir amacım yok. Yaşadıklarımı anlatıyorum.’

‘İnsanların benim hakkımda ne düşündüğü önemli değil mi sana?’

‘Elbette önemli. Ama benim senin yanında nasıl hissettiğim de önemli.’

Bir sonraki görüşmeye gelmedi. İşlerinin yoğun olduğunu söyledi. Sonraki hafta da toplantı bahanesiyle erteledi. Ona baskı yapmadım ama bu süreci tek başıma sürdüremeyeceğimi açıkça belirttim.

Bir akşam Ergin arayıp pazar günü yine misafir ağırlayacağını söyledi. Bu sefer önceden haber verdiğini özellikle vurguladı.

‘Bana danışmıyorsun, sadece haber veriyorsun’ dedim.

‘Rana, gerçekten bunun da mı farkı var?’

‘Evet. Çünkü bir konuda birlikte karar vermekle alınmış bir kararı bildirmek aynı şey değil.’

‘Peki, eve döner misin?’

‘Hayır. Henüz değil.’

Bu kez öfkelenmedi. Sadece ‘Anladım’ dedi ve telefonu kapattı.

Bir hafta sonra İnci’nin apartmanına gelen kargo görevlisi bana Ergin’den bir paket teslim etti. İçinde pahalı bir hediye yoktu. Bir zarf ve daha önce birlikte yaptığımız bir tatilden çekilmiş fotoğraf vardı.

Mektubunda evin sessiz olduğunu, akşam yemeklerini yalnız yemenin düşündüğünden zor geldiğini yazmıştı. Sonra beklemediğim bir cümleyle karşılaştım.

‘Sana kötü hissettirdiğim zamanlarda kendimi haklı çıkarmaya çalıştım. Bunun seni daha fazla incittiğini şimdi anlamaya başlıyorum.’

Mektubun devamında misafirler konusunda bencilce davrandığını kabul etmişti. Ama sosyal medya paylaşımlarının yalnızca şaka olduğunu düşünmeye devam ettiğini de yazmıştı.

Duygularım karışıktı. İlk defa davranışının bir kısmını kabul ediyordu. Yine de beni en çok yaralayan meselelerden birini hâlâ küçümsüyordu.

Ona kısa bir cevap verdim. ‘Mektubunu okudum. Söylediklerin önemli. Ama güveni yeniden kurmak zaman ve davranış gerektiriyor.’

Bu kez bana para göndermedi.

Sonraki haftalarda kendi danışmanlık görüşmelerime devam ettim. Ergin iki ortak görüşmeye daha katıldı. Birinde, babasının evinde tartışmalara tahammül edilmediğini, annesinin çoğu zaman sessiz kalmayı seçtiğini anlattı.

Bunun kendi davranışlarını açıklayabileceğini ama haklı çıkarmadığını söyleyen danışmana önce itiraz etti. Sonra uzun süre düşündü.

Bir akşam, ‘Ben huzur dediğimde herkesin iyi olmasını kastettiğimi sanıyordum. Belki de sadece benim rahatsız edilmememi kastediyordum’ dedi.

Bu sözleri duymak benim için önemliydi. Fakat yılların alışkanlıkları birkaç görüşmede ortadan kalkmıyordu. Bir tartışmada beni yine aşırı hassas olmakla suçladı. Ardından durup özür diledi. İlk kez bahanesiz bir özürdü.

Ben yine de hemen eve dönmedim. Çünkü artık yalnızca güzel sözlere dayanarak karar vermek istemiyordum.

İki ay sonra İnci’nin evinden ayrılıp iş yerime yakın küçük bir daire kiraladım. Ergin taşınma kararımı duyduğunda çok üzüldü. Bunun evliliğimizin bittiği anlamına gelip gelmediğini sordu.

‘Bilmiyorum’ dedim. ‘Ama ne karar verirsek verelim, korktuğum veya kendimi borçlu hissettiğim için vermeyeceğim.’

Yeni evime taşındığım gün İnci bana yardım etti. İki küçük oda, sade bir mutfak ve caddeye bakan dar bir balkon vardı. Altı yatak odası yoktu. Bahçesinde arabalar sıralanmıyordu. Misafirler için hazırlanmış gösterişli salonlar da bulunmuyordu.

Akşam üzeri perdeleri astıktan sonra balkona çıktım. İnci iki fincan çay getirdi. Karşı apartmanın pencerelerinde ışıklar yanıyordu. Sokaktan çocuk sesleri geliyordu.

‘Pişman mısın?’ diye sordu.

‘Üzgünüm’ dedim. ‘Ama pişman değilim.’

Çünkü Ergin’i sevmeyi bir günde bırakmamıştım. Geçirdiğimiz güzel yıllar yalan değildi. Bana gösterdiği cömertlik de gerçekti. Fakat güzel anılar, incitici davranışların sürekli tekrarlanmasını kabul etmek zorunda olduğum anlamına gelmiyordu.

Ergin’le danışmanlık sürecine devam etmeyi karşılıklı olarak kabul ettik. Ayrı yaşamamızın ne kadar süreceğini bilmiyorduk. Birbirimize tutulamayacak sözler vermek yerine, değişimin kalıcı olup olmadığını görmeye karar verdik.

Birkaç gün sonra Ergin sosyal medyadaki iki videoyu kaldırdı. Bana mesaj atıp bunu yaptığını söyledi. Teşekkür ettim ama asıl önemli olanın videoların silinmesi değil, benzer bir durumda artık nasıl davranacağı olduğunu belirttim.

O da ilk kez savunmaya geçmeden, ‘Haklısın’ diye cevap verdi.

O akşam yeni evimde tek başıma yemek hazırladım. Sofrada pahalı tabaklar yoktu. Mutfakta çalışan kimse de yoktu. İşten kalan bir raporu bitirdim, ardından sevdiğim kitabı okudum.

Telefonum çaldığında irkilmedim. Ergin yalnızca iyi geceler dilemek için aramıştı. Kısa ve sakin bir konuşma yaptık. Sonra telefonu kapatıp ışıkları söndürdüm.

Hayatımın bundan sonra nasıl şekilleneceğini henüz bilmiyordum. Belki evliliğimizi daha sağlıklı bir biçimde yeniden kurabilecektik. Belki de birbirimize zarar vermeden ayrı yollar seçmemiz gerekecekti.

Ama artık bir şeyi kesinlikle biliyordum: Sevgi, bir insanın diğerine sağladığı konforla ölçülemezdi. Saygı ise yalnızca her şey yolundayken gösterilen nezaket değildi.

O gece küçük evimin sessizliğinde, ilk defa kendimi susturmak zorunda kalmadan huzurlu hissettim. Çünkü gerçek huzur, kimsenin itiraz etmediği bir hayat değil, itiraz ettiğinde de değer görmeye devam ettiğin bir hayattı.