Beni Beş Yaşında Dedeme Bırakıp Giden Ailem, 17 Yıl Sonra Evi Ele Geçirmeye Geldi Ama Dedemin Çalışma Odasında Onları Büyük Bir Sürpriz Bekliyordu

Annemle babam beni beş yaşındayken dedemin evine bırakıp gittiler ve bir daha geri dönmediler. Tam 17 yıl boyunca sahip olduğum tek aile dedemdi. Fakat onun cenazesinden sonraki sabah, yıllardır yüzlerini görmediğim ailem bir nakliye kamyonuyla kapımıza dayandı.

Ablam üst kata çıkıp, “En büyük yatak odasını ben alıyorum!” diye bağırdı. Annem ise elime iki siyah çöp torbası tutuşturdu.

“Eşyalarını topla Aysu. Deden öldü. Artık bu ev bizim!”

Babam çoktan nakliyecilere dedemin mobilyalarını dışarı çıkarmalarını emrediyordu.

Hiç tartışmadım. Çünkü dedem ölmeden üç gün önce bana tuhaf bir talimat vermişti:

“Geri döndüklerinde konuşmalarına izin ver. Sonra çalışma odamın kapısını aç.”

O gün ne demek istediğini anlayamamıştım. Ta ki kapının kolunu çevirip içeride beni bekleyenleri görene kadar…

Benim adım Aysu. Hayatımda gerçekten ailem olan tek insanı kaybettiğimde 22 yaşındaydım.

Dedem Cemal, Eskişehir’in sakin bir mahallesinde yaşıyordu. Solmuş kazaklar giyen, eski mobilyaları onaran, bahçesinde domates ve biber yetiştiren, israftan nefret eden sessiz bir adamdı.

Dışarıdan bakıldığında zengin olduğu kesinlikle söylenemezdi.

Ama bana parayla satın alınamayacak kadar değerli bir şey vermişti: Sevildiğim ve istendiğim bir yuva.

Beş yaşındayken annem Şule ve babam Turgay beni dedemin evine getirmişlerdi. Bunun yalnızca hafta sonu ziyareti olduğunu söylemişlerdi.

Annem alnımdan öpmüştü.

“Pazar günü seni almaya geleceğiz, güzel kızım.”

O pazar, en sevdiğim sarı elbisemi giyip pencerenin önünde saatlerce beklemiştim.

Gelmediler.

Annemle babam, benden büyük olan ablam Berrin’i yanlarına alıp Antalya’ya taşınmışlardı. Bense Eskişehir’de bırakılmıştım.

İlk zamanlar dedem onları defalarca aradı. Her seferinde başka bir bahane söylediler. Ziyaret edeceklerine söz verdiler. Sonra telefonlara bile cevap vermemeye başladılar.

Doğum günlerimde aramadılar. Bayramlarda kart göndermediler. Okul gösterilerime gelmediler.

Yıllarca sorunun bende olduğuna inandım.

Yedi yaşıma geldiğimde kusursuz bir çocuk olmaya karar vermiştim. Odamı sürekli temizliyor, derslerimden yüksek notlar alıyor, hiçbir şeyden şikâyet etmiyordum.

Belki yeterince iyi olursam geri gelirler diye düşünüyordum.

Bir akşam dedem beni pencerenin önünde ağlarken buldu.

“Ne oldu benim güzel kızıma?”

Başımı eğdim.

“Dede, daha iyi bir çocuk olursam annemle babam beni almaya gelir mi?”

Dedem dizlerinin üzerine çöktü ve ellerimi tuttu.

“Aysu, sen sevilmesi zor bir çocuk değilsin. Onların yaptığı yanlışların senin değerinle hiçbir ilgisi yok.”

O günden sonra kendimi terk edilmiş hissetmemem için elinden geleni yaptı.

Bütün okul etkinliklerime katıldı. Bisiklet sürmeyi öğretti. Üniversiteye başlamam için biriktirdiği parayı kullandı. Eve geç kaldığım gecelerde ışığı açık bırakıp beni bekledi.

Yıllar geçtikçe dedem yalnızca ailem değil, en yakın arkadaşım da oldu.

Hastalandığında bakımını ben üstlendim. Doktor randevularına götürdüm, ilaçlarını takip ettim, geceleri yanında oturdum.

Onun bana verdiği sevgiyi elimden geldiğince geri vermek istiyordum.

Ölümünden üç gün önce hastanedeki yatağının başında otururken elimi tuttu.

“Aysu, ben gittikten sonra annenle baban geri gelebilir.”

Şaşırdım.

“Neden gelsinler ki dede?”

“Çünkü burada almaya değer bir şey bulunduğunu düşünüyorlar.”

“On yedi yıldır bu evle ilgilenmediler.”

Dedem hafifçe gülümsedi.

“Bana söz ver. Geldiklerinde tartışmayacaksın. İçeri girmelerine izin verip konuşmalarını dinleyeceksin. Sonra çalışma odamı açacaksın.”

Söz verdim.

Üç gün sonra dedemi kaybettim.

Annemle babam cenazesine bile gelmediler.

Onu toprağa verdiğimiz akşam babamdan bir mesaj geldi.

“Yarın sabah evi boşaltmaya geliyoruz.”

Mesajı okuyunca ne diyeceğimi bilemedim.

Hemen dedemin yıllardır hukuki işlerini takip eden Avukat Ekin’e gönderdim. Ekin Hanım, miras işlemleri hakkında görüşmek için benimle zaten iletişime geçmişti.

Mesajı görünce ertesi sabah erkenden eve geleceğini söyledi. Dedemin vasiyetinin yerine getirilmesiyle ilgili görevlendirdiği mali müşavir de yanında olacaktı.

Ancak hazırlanan belgelerin ayrıntılarını henüz açıklamamıştı.

Sabah saat 07.45’te kapıyı açtığımda ikisini içeri aldım.

Avukat Ekin, dedemin çalışma odasıyla ilgili özel talimatları bulunduğunu söyledi. Belgeleri hazırlamak üzere mali müşavirle birlikte içeri girdiler. Ben mutfakta beklemeye başladım.

Saat 08.17’de büyük bir nakliye kamyonu evin önünde durdu.

Hemen arkasından babamın arabası geldi.

Kapıyı açtım.

Annem Şule, pahalı güneş gözlüklerini çıkarıp beni baştan aşağı süzdü.

“Aysu, çok yorgun görünüyorsun.”

“Dedemi daha dün toprağa verdik.”

Çantasını düzeltti.

“Evet, sağlık durumunun kötüleştiğini biliyorduk.”

Babam Turgay bana sarılmadan yanımdan geçti.

“Garajın anahtarları nerede? Eski mobilyaları çıkarttıracağım. Bizim eşyalar gelecek.”

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

“Sizin eşyalarınız mı?”

O sırada ablam Berrin içeri girdi. Merdivenlere bakıp gülümsedi.

“Ben üst kattaki büyük yatak odasını alıyorum. Duvarları da boyatacağım. Şu koyu renk ahşaplar insanın içini karartıyor.”

Boğazım düğümlendi.

Orası dedemin odasıydı.

Gözlüğü hâlâ komodinin üzerindeydi. Son okuduğu kitap başucunda duruyordu.

Annem mutfak dolabından iki siyah çöp torbası çıkarıp kucağıma bıraktı.

“Kıyafetlerini ve kişisel eşyalarını topla.”

“Peki ben nereye gideceğim?”

Şule sıkılmış gibi iç çekti.

“Aysu, 22 yaşındasın. Bunca yıl burada kira ödemeden yaşadın. Deden senin sorumluluğunu üstlenmişti ama artık o dönem bitti.”

Babam kollarını kavuşturdu.

“Bu ev benim babamındı. Dolayısıyla mirasçısı olarak bana kalacak.”

Dedemin son sözlerini hatırladım.

Konuşmalarına izin ver.

Derin bir nefes alıp sordum:

“Hiçbiriniz onu son kez görmek istemediniz mi?”

Annem kaşlarını çattı.

“Her şeyi bu kadar duygusallaştırma.”

Üst kattan Berrin’in sesi duyuldu.

“Anne! Buradaki eski kitapları atabilir miyim?”

“İstediğini yap kızım!”

O anda içimdeki öfkenin yerini tuhaf bir sakinlik aldı.

Siyah torbaları yere bıraktım.

“Size göstermem gereken bir şey var.”

Babam sabırsızlandı.

“Yine ne çıktı?”

“Dedemin çalışma odası.”

Önlerine geçip koridorun sonuna yürüdüm.

Kapının koluna uzandım.

Arkamda annem, babam ve ablam bekliyordu.

Derin bir nefes aldım ve kapıyı açtım.

Kapı açıldığında gördüğüm manzara karşısında olduğum yerde kaldım.

Dedemin eski çalışma masasının arkasında Avukat Ekin oturuyordu. Yanındaki koltukta ise yıllardır dedemin hesaplarını takip eden mali müşavir vardı.

Ama beni asıl sarsan onlar değildi.

Masanın üzerindeki bilgisayar ekranında dedemin yüzü görünüyordu.

En sevdiği kahverengi kazağını giymiş, her zamanki koltuğunda oturuyordu. Görüntü duraklatılmıştı.

Bir an nefesim kesildi.

“Dede…” diye fısıldadım.

Avukat Ekin ayağa kalktı.

“Aysu, deden bu kaydı hastaneye yatmadan birkaç hafta önce hazırladı. Hepinizin birlikte izlemesini istedi.”

Babam öne çıktı.

“Bunlar da neyin nesi? Biz buraya evin anahtarlarını almaya geldik.”

Ekin sakince karşılık verdi.

“Önce oturmanızı öneriyorum, Turgay Bey. Çünkü bu evle ilgili düşündüklerinizin önemli bir kısmı yanlış.”

Annem küçümseyerek güldü.

“Bir avukatın bizi kendi aile evimizden çıkarabileceğini mi sanıyorsunuz?”

“Kimseyi hukuka aykırı biçimde çıkarmıyorum. Sadece henüz sonuçlanmamış bir miras işlemi varken burada istediğiniz gibi eşya taşıyamayacağınızı söylüyorum.”

Babam koltuğa oturmadı.

“Babamın tek çocuğu benim. Yasal mirasçısı da benim!”

“Yasal mirasçılardan biri olduğunuz doğru. Fakat babanızın noterlikte düzenlenmiş bir vasiyetnamesi var.”

Oda sessizleşti.

Ekin masasındaki dosyayı açtı.

“Cemal Bey, bu evin Aysu’ya bırakılmasını açıkça vasiyet etmiş. Bunun yanında başka mal varlıkları hakkında da düzenleme yapmış.”

Babam alaycı bir kahkaha attı.

“Aysu’ya mı? Babamın bütün evi ona bırakması mümkün değil. Benim miras hakkım var.”

“Evet, saklı payınız bulunuyor. Cemal Bey de bunun farkındaydı. Vasiyetnameyi hazırlarken bu hakkı gözetmek için mal varlığının tamamını değerlendirdik.”

Ekin bir kâğıdı önümüze koydu.

Dedemin evinin dışında çeşitli banka hesaplarında birikimleri ve yıllar önce satın aldığı küçük bir ticari taşınmazı vardı.

Şaşkınlıktan konuşamadım.

Dedem, yırtılmış ayakkabılarını tamir ettirip giymeye devam eden adam, sandığımızdan çok daha varlıklıydı.

“Babanızın saklı payını karşılayabilecek başka varlıklar mevcut,” dedi Ekin. “Elbette kesin değerler ve haklar resmi işlemler sırasında belirlenecek. Ama bu eve taşınmanız için hiçbir gerekçe yok.”

Annemin yüzü değişti.

“Demek başka malları da varmış…”

Söylediği ilk şey buydu.

Dedemin ölümünün ardından öğrendiği yeni servet, onu kaybetmiş olmaktan daha fazla ilgilendirmişti.

Babam bilgisayarı işaret etti.

“O görüntüyü açın.”

Ekin bana baktı.

Başımı salladım.

Ekrandaki görüntü hareket etti.

Dedem önce gözlüğünü düzeltti. Ardından kameraya doğru eğildi.

“Beni izliyorsanız artık aranızda değilim demektir.”

Sesini duyunca gözlerim doldu.

“Aysu kızım, ağladığını tahmin ediyorum. Ama senden bir ricam var. Bu defa benim için değil, kendin için güçlü ol.”

Babam huzursuzca kıpırdandı.

Dedem devam etti.

“Turgay, yıllarca sana ulaşmaya çalıştım. Kızını neden bıraktığını sordum. Her defasında işlerinin düzelmesini beklediğini söyledin. Sonra aramayı bıraktın. Ben de Aysu’nun yeniden hayal kırıklığına uğramaması için ona tutulmayacak sözler vermekten vazgeçtim.”

Annem araya girdi.

“Bu tek taraflı bir anlatım!”

Ekin kaydı durdurdu.

“İsterseniz sonuna kadar dinleyelim.”

Şule sustu.

Görüntü yeniden başladı.

“Bir çocuğun, anne babasının sevgisini kazanmak için kusursuz olmaya çalıştığını gördüm. Yedi yaşında yatağının üzerinde ağlayan Aysu’yu hiçbir zaman unutmadım.”

Artık gözyaşlarımı tutamıyordum.

“Benden sonra bu evin ona yuva olmasını istiyorum. Mirasınızı yok saymak için değil, büyürken elinden alınan güven duygusunu yeniden kaybetmesin diye bu düzenlemeyi yaptım.”

Dedem bir an durakladı.

“Bir de çalışma masamın en alt çekmecesindeki mavi dosyayı açmanızı istiyorum.”

Video sona erdi.

Odadaki sessizlik neredeyse dayanılmazdı.

Babam gözlerini kaçırdı.

Ekin çekmeceyi açıp eski bir dosya çıkardı.

İçinde mektuplar, banka dekontları ve yıllar öncesine ait yazışmalar vardı.

En üstteki belge, dedemin babama gönderdiği bir mektubun kopyasıydı.

“Turgay, Aysu bu hafta yine seni sordu. En azından doğum gününde onu ara. Bir çocuğun babasını beklemesi gerektiğini düşünmüyorum.”

Altındaki kargo teslim kaydında tek bir ifade vardı:

“Alıcı tarafından kabul edilmedi.”

Bir başka mektup daha vardı.

Dedem bana doğum günümde çekilmiş bir fotoğraf göndermişti. Babam paketi teslim almamıştı.

Berrin dosyaya yaklaştı.

“Bir dakika… Babam bize Aysu’nun dedemle yaşamayı kendisinin istediğini söylemişti.”

Annem hemen müdahale etti.

“Berrin, şimdi bunları konuşmanın sırası değil.”

“Hayır anne. Ben yıllarca kardeşimin bizi istemediğini sandım!”

Ablamın sesi titriyordu.

Ona baktım.

“Ben her pazar pencerenin önünde sizi bekledim.”

Berrin’in yüzü bembeyaz oldu.

“Bilmiyordum.”

Babam sertçe konuştu.

“Yeter artık! Geçmişte olanları değiştiremeyiz.”

“Doğru,” dedim. “Ama yalan söylemeyi bırakabilirsiniz.”

Mali müşavir o ana kadar sessiz kalmıştı.

Önündeki dosyayı açtı.

“Cemal Bey’in eski hesaplarını da incelemeniz gerekiyor.”

Babamın yüzündeki ifade birden değişti.

Dosyada 17 yıl önce babamın iş yerini kurtarmak için dedemden aldığı paraya ilişkin banka dekontları vardı.

Tutar o dönemin şartlarında oldukça büyüktü.

Mali müşavir açıkladı:

“Turgay Bey, Antalya’ya taşınmadan önce işletmenizin borçları için babanızdan yardım istemişsiniz. Cemal Bey birikimlerinin önemli kısmını size göndermiş.”

Babam çenesini sıktı.

“Babam bana yardım ettiyse ne olmuş?”

“Parayı aldığınızda kızınız zaten onun yanındaydı. Ama sonrasında geri dönmek için hiçbir girişimde bulunmamışsınız.”

Babam sustu.

Şule sinirle çantasını kapattı.

“Biz o yıllarda çok zor durumdaydık. İki çocuğa birden bakamıyorduk.”

O sözleri duyunca içimde yıllardır taşıdığım bir soru cevaplandı.

“Peki neden Berrin’i götürdünüz de beni bıraktınız?”

Annem konuşamadı.

Babam başını eğdi.

Sonunda fısıldadı:

“Berrin okula başlamıştı. Sen küçüktün. Dedenin yanında daha rahat edeceğini düşündük.”

“Yani benim için karar verdiniz. Sonra da beni unuttunuz.”

Hiçbiri itiraz etmedi.

Dışarıda nakliyeciler bekliyordu.

Ekin pencereye bakıp konuştu.

“Eşyaları taşımayı durdurmanız gerekiyor. Vasiyetname mahkeme sürecinden geçecek, tereke üzerindeki haklar ve paylaşım kesinleşecek. O zamana kadar burada tek taraflı tasarrufta bulunamazsınız.”

Babam öfkeyle kapıya yürüdü.

“Ben bu vasiyete itiraz edeceğim!”

“Buna hakkınız var,” dedi Ekin. “Ancak itirazınızın hukuki bir dayanağı bulunması gerekir.”

Babam çıkarken bana döndü.

“Bütün bunları senin ayarladığını biliyorum.”

İlk kez gözlerinin içine korkmadan baktım.

“Ben yalnızca dedemin bana söylediğini yaptım. Siz geldiniz ve konuşmaya başladınız.”

Şule merdivenlere yönelen Berrin’e seslendi.

“Haydi, gidiyoruz!”

Berrin yerinden kıpırdamadı.

“Ben Aysu’yla konuşmak istiyorum.”

Annem sertçe baktı.

“Arabaya bin!”

“Hayır anne. İlk defa kendi kararımı vereceğim.”

O gün ailemden ilk kez biri benim yanımda kalmayı seçti.

Babam ve annem nakliye kamyonunu geri gönderip ayrıldılar.

Kapı kapandığında bacaklarım titriyordu.

Dedemin sandalyesine oturup ağlamaya başladım.

Ekin yanıma geldi.

“Cemal Bey sana bir mektup da bırakmış.”

Zarfın üzerinde yalnızca ismim yazıyordu.

Açtım.

“Güzel kızım Aysu,

Sana hep güçlü olman gerektiğini söyledim. Ama artık yorulduğunda ağlayabileceğini de bilmeni istiyorum.

Bu evin her köşesinde birlikte yaşadığımız bir anı var. Mutfakta yaptığımız ilk kek, bahçeye diktiğimiz kiraz ağacı, merdivenlerden düşmeden inmeyi öğrendiğin gün…

Bütün bunlar senin çocukluğun.

Kimsenin seni bu evde misafir gibi hissettirmesine izin verme.

Unutma, aile bazen seni dünyaya getirenlerden değil, yanında kalmayı seçenlerden oluşur.

Seni çok seven deden, Cemal.”

Mektubu göğsüme bastırdım.

O gün Berrin benimle saatlerce oturdu.

Çocukluğumuzu konuştuk.

O, Antalya’da büyürken benim dedemle yaşadığım küçük mutlulukları dinledi.

Sonunda ağlayarak, “Seni aramadığım için özür dilerim,” dedi.

“Sen de çocuktun,” diye cevap verdim. “Ama artık ikimiz de gerçeği biliyoruz.”

Babam gerçekten vasiyetnameye itiraz etti.

Dedemin son dönemlerinde sağlıklı karar veremediğini ileri sürdü.

Ancak vasiyetname, hastalığı ağırlaşmadan önce noterlikte düzenlenmişti. İşlem tarihine ilişkin sağlık kayıtları ve diğer deliller mahkemede incelendi.

Dava aylar sürdü.

Sonunda babamın iddialarını destekleyecek yeterli kanıt bulunmadığına karar verildi. Vasiyetnamenin geçerliliğine yönelik davası reddedildi.

Mirasın paylaşımında da saklı payı dikkate alındı. Babama düşen yasal hakkın diğer mal varlıklarından karşılanması için gerekli işlemler yapıldı.

Bir yılı aşkın sürecin sonunda, dedemin istediği evin tapusu resmen benim adıma tescil edildi.

Babamla annem o süreç boyunca benimle gerçek bir ilişki kurmaya çalışmadılar. Görüşmelerimizin çoğu avukatlar üzerinden yürüdü.

Berrin ise farklı davrandı.

Beni düzenli olarak aradı. Üniversitedeki mezuniyet törenime geldi. Dedemin mezarını birlikte ziyaret ettik.

Bir gün bana, “Kaybettiğimiz yılları geri getiremem ama bundan sonrasını değiştirmek istiyorum,” dedi.

Ona sarıldım.

Annemi ve babamı affetmeye henüz hazır değildim. Belki bir gün hazır olacaktım. Ama affetmek için kendimi zorlamak zorunda olmadığımı öğrenmiştim.

Evin hiçbir odasını değiştirmedim.

Dedemin gözlüğü komodinin üzerinde kaldı. Kitaplarını temizleyip yeniden raflara yerleştirdim.

Bahçede onun öğrettiği gibi sebze yetiştirmeye devam ettim.

Çalışma odasını ise mahalledeki çocuklara ücretsiz ders verdiğim küçük bir çalışma alanına dönüştürdüm.

Çünkü bir zamanlar dedem bana yalnız olmadığımı hissettirmişti. Ben de başka çocukların aynı güveni hissetmesini istiyordum.

Bir sonbahar akşamı bahçedeki kiraz ağacının altında otururken eski bir fotoğrafımızı elime aldım.

Beş yaşındaydım. Sarı elbisemi giymiştim. Dedem yanımda gülümsüyordu.

Fotoğrafın arkasına yıllar önce bir cümle yazmıştı:

“Aysu’nun bu evdeki ilk günü. Artık ikimiz de yalnız değiliz.”

Uzun süre o satırlara baktım.

Sonra fotoğrafı kalbimin üzerine koydum.

On yedi yıl boyunca ailemin neden beni bırakıp gittiğini anlamaya çalışmıştım.

Artık cevabın peşinden koşmuyordum.

Çünkü hayatımın en önemli gerçeğini sonunda anlamıştım.

Dedem bana yalnızca bir ev bırakmamıştı.

Bir insanın sevilmek için kendisini değiştirmek zorunda olmadığını öğretmişti.

Ve ben, yıllar önce pencerenin önünde annesiyle babasını bekleyen o küçük kızın aksine, artık birilerinin geri dönmesini beklemiyordum.

Kendi hayatımı kurmaya hazırdım.