Kocam, benden iki masa ötede hamile metresiyle öpüşürken işte mahsur kaldığını mesajla bildirdi
Nihat Bey ağır, otoriter adımlarla yanıma geldi ve durdu. Kızı kadar yıkılmış görünmüyordu; aksine, aylar süren bir avın sonuna gelmiş, avını tam kalbinden vurmuş usta bir avcının tatminini yaşıyordu.
"Senin o kusursuz Instagram kocan, o parlak LinkedIn profesyonelin," dedi Nihat Bey, doğrudan Alper'in gözlerinin içine ama benim duyabileceğim bir tonla, "benim kızımın servetine konmak için her şeyi ince ince planlamış. Seni yasal olarak tüm borçların, yasa dışı kredilerin ve kurduğu kara para ağının yegane sorumlusu yapıp, sahte bir boşanma belgesiyle kızımla evlenmeye hazırlanıyordu. O kırmızı yazılı belge, senin tutuklama kararın olacaktı Cemre. Bu gece o yüzüğü taktığında, sen çoktan mali polisin hedefinde, hapiste çürümeye yüz tutmuş bir suçlu olacaktın."
Mideme atılan o ağır yumruk hissine rağmen omuzlarımı dikleştirdim. İki yılım... İnandığım her anı, sabahları özenle ütülediğim o gömleklerin altındaki kalp, gece sarılıp uyuduğum adam, tamamen koca bir illüzyondan, hastalıklı bir çürümeden ibaretti. Benim adıma açılan milyonlarca liralık davalar, imzalanan sahte senetler... Her şey benim üzerime yıkılacak, o ise yeni ve tertemiz bir hayata, zengin bir kayınpederin kanatları altına kaçıp, güvende yaşayacaktı.
Polis memurlarından biri kelepçeyi çıkarıp Alper'in kollarını sertçe arkaya doğru kıvırdığında, restoranın o lüks kristal avizelerinin altında ince, soğuk bir metalik klik sesi yankılandı.
"Cemre! Cemre yemin ederim hepsi bir yalan! O şirketleri senin geleceğimiz için kurdum! Seni seviyorum! Lütfen bir şey söyle, onlara gerçeği anlat!" Alper dizlerinin üzerinde çırpınıyor, özel dikim ceketi kırışıyor, kravatı çözülüyordu. Mükemmel imajı, bir su birikintisinin içinde eriyip giden çamurdan bir heykel gibi dağılıyordu.
Sarışın kadın hıçkırıklara boğularak Nihat Bey'in kollarına sığındı. İkimiz de aynı sosyopatın kurbanıydık aslında; o sadece şanslıydı ki babası gerçeği vaktinde öğrenmiş, servetini ve kızını korumak için benim hayatımı kurtarmıştı. Benim ise kurtarıcı bir babam yoktu. Sadece kendim vardım. Ve artık biliyordum ki; bu bana fazlasıyla yetecekti.
Yavaşça Alper'in önüne kadar yürüdüm. Eğilmedim. Yukarıdan, bir böceğe bakar gibi yüzüne doğru bakarken, parmağımdaki o yeni temizlenmiş, gözümü alan yüzüğü ağır ağır çıkardım. Onun gözyaşları ne kadar sahteyse, benim şu anki hissizliğim o kadar gerçekti.
Yüzüğü, yere düşmüş olan küçük siyah kadife kutunun yanına, halının üzerine doğrudan bıraktım.
"İkinci yıl dönümümüz kutlu olsun, Alper," dedim fısıltıyla. Sesim o kadar net ve keskin çıkmıştı ki, etraftaki kalabalık bile irkildi. "Mesajını aldım. Gerçekten de işte mahsur kalmışsın."
Polisler onu yaka paça ayağa kaldırıp çırpınışları eşliğinde çıkışa doğru sürüklerken, restoranın kapısına doğru yürüdüm. İnsanların fısıltıları, şaşkın bakışları, flaş patlamaları umurumda değildi. Dışarı çıktığımda, Nişantaşı'nın o nemli ve serin havası yüzüme çarptı. Derin, temiz bir nefes aldım. Soğumuş levreğim, içilmemiş şarabım, o rahatsız edici topuklu ayakkabıların verdiği acı ve çalınan iki yılım o masada, o loş ışıkların altında kalmıştı.
Ama geriye kalan hayatım, hiç olmadığı kadar, tüm gerçekliğiyle sadece bana aitti. Bazen, en karanlık sandığınız ihanetler ve en acımasız felaketler, size kendi gücünüzü ve en büyük özgürlüğünüzü hediye eder. Ayaklarımın yere ne kadar sağlam bastığını, kimseye ihtiyacım olmadığını ilk kez o gece, o sokakta hissettim. Yalan dolu bir perde sonsuza dek kapanmıştı; ve benim için asıl hikaye, tertemiz, dimdik ve sadece kendi yazdığım haliyle şimdi başlıyordu.
