KIZIMI GEÇEN YIL KAYBETTİM — NİKÂH İÇİN SALONA GİRMEME SADECE BEŞ DAKİKA KALA ORGANİZASYON SORUMLUSU YANIMA GELİP FISILDADI: “KIZINIZ BURADA VE SİZİNLE HEMEN KONUŞMAK İSTİYOR.”

O küçük, loş odanın ortasında donakalmıştım. Koridordan gelen neşeli müzik sesleri ve davetlilerin hafif uğultusu, buradaki boğucu sessizliğin üzerinde yankılanıp eriyordu. Elimdeki gelin buketini öyle sıkıyordum ki çiçeğin sapları avucuma batıyor, canımı yakıyordu. Gözlerim genç kadının boynundaki o kolyeye kilitlenmişti; İlayda’nın on sekizinci yaş gününde ona aldığım, ucunda küçük bir kanat figürü olan zarif gümüş kolye. O kolyeyi, İlayda’yı hastaneye götürdüğümüz gece üzerinde görmüştüm ve cenazeden sonra çantasında ya da eşyaları arasında bir daha asla bulamamıştım.

Genç kadın, titreyen elleriyle uzattığı sararmış hastane zarfını bırakmadan bir adım daha yaklaştı. Yüzü ağlamaktan şişmişti, dudakları titriyordu ama gözlerinde suçlulukla karışık korkunç bir kararlılık vardı.

“Lütfen açın,” diye fısıldadı sesi titreyerek. “Bunu nikâhtan önce görmek zorundasınız. İlayda’nın bana son sözü buydu… Sana borçluyum, anneme borçlusun demişti bana.”

Kelimeler boğazımda düğümlendi. “Kimsin sen?” diyebildim sadece, sesim fısıltıdan farksızdı. “Kızımdan ne istiyorsun? Bu kolye… bu kolye sende nasıl olur?”

Kadın derin bir nefes aldı, gözlerini yere indirdi. “Ben Derya. O gece İlayda’nın yattığı yoğun bakım servisindeki nöbetçi hemşireydim. Ama daha da önemlisi… İlayda son nefesini verirken elini tutan tek insandım.”

Cümlesi göğsüme bir balyoz gibi indi. Sisli günlerin ardında unuttuğum, acının üzerini örttüğü o karanlık saatler bir bir zihnimde şimşek gibi çaktı. Onur beni yoğun bakıma sokmamıştı; “Onu o halde görme sevgilim, aklında hep gülerken kalsın, dayanamazsın,” diyerek beni dışarıda tutmuş, yatıştırıcılarla beni bir koltukta uyutmuştu. Her şeyi Onur üstlenmişti. Cenaze işlemlerini, defin ruhsatını, her şeyi…

Titreyen parmaklarımla zarfı aldım. Üzerinde özel bir tıp merkezinin ve Adli Tıp Kurumu’nun resmi mühür izleri vardı. Mührün üzerindeki isim İlayda’ma aitti. Zarfı açarken gelinliğimin tülleri hışırdadı, parmaklarım kâğıdı yırtarken kalbimin atışı kulaklarımda çınlıyordu.

İçinden iki parça kâğıt ve küçük, katlanmış bir peçete çıktı.

Gözlerim kâğıttaki tıbbi terimlerin arasında hızla kaydı. Toksikoloji raporu. Kan tahlilleri. Ve en altta, kırmızı kalemle altı çizilmiş o dehşet verici teşhis: Yüksek dozda talyum ve arsenik zehirlenmesi.

Dünya ayaklarımın altından kaydı. Duvara tutunmak zorunda kaldım. İlayda hastalanmamıştı; aniden çıkan o yüksek ateş, günlerce düşmeyen hararet, iç organlarının yavaş yavaş iflas etmesi… Kızım eceliyle ölmemişti. Kızım adım adım zehirlenmişti.

“Bu… bu ne anlama geliyor?” diye fısıldadım, gözlerim kararıyordu.

Derya gözlerimin içine baktı, gözlerinden süzülen yaşlar yanaklarında parlıyordu. “O gece, Onur Bey hastaneye geldiğinde çok telaşlıydı. Doktorları sürekli başka bir teşhise yönlendirmeye çalışıyordu, gıda zehirlenmesi diyordu, tropikal bir virüs diyordu. Ama kıdemli doktorumuz şüphelendi ve gizlice kan örneğini adli toksikolojiye gönderdi. Ancak sonuçlar çıkmadan önce İlayda’nın kalbi durdu. Onur Bey, siz daha şoktayken, cenazeyi jet hızıyla hastaneden çıkardı. Özel izinler aldı, kendi tanıdığı bir doktordan defin belgesi çıkarttı ve otopsi yapılmasına fırsat vermeden İlayda’yı defnetti.”

“Peki bu rapor?” dedim, kâğıdı tutan elim zangır zangır titriyordu.

“Rapor iki hafta sonra çıktı,” dedi Derya. “Resmi olarak savcılığa intikal ettirilecekti. Ama Onur hastaneye geldi. Başhekimle ve o dönemki adli tıp uzmanıyla kapalı kapılar ardında ne konuştu bilmiyorum ama dosya birdenbire arşive kaldırıldı, ‘doğal ölüm’ denilerek kapatıldı. Ben o gece İlayda’nın başındaydım. Kendine geldiği o son on dakikada bana fısıldadı… ‘Annemin içtiği çayları o hazırlıyor, suyuna bir şeyler katıyor, beni o zehirledi, annemi kurtarın’ dedi. Boynundaki kolyeyi çıkarıp elime tutuşturdu. ‘Anneme ver, bunu gördüğünde sana inanır’ dedi. Ben… ben korktum. Çok korktum. Onur arkamdan geldi, beni köşeye sıkıştırdı, ailemi tehdit etti. Şehri terk ettim, mesleği bıraktım. Bir yıldır her gece kabuslarla uyanıyorum. Vicdanım beni diri diri yaktı. Ta ki bu sabah, eski bir arkadaşımdan onun sizinle evlenmek üzere olduğunu, bugün nikâhınızın kıyılacağını öğrenene kadar. Sustuğum her saniye İlayda’nın ruhuna ihanet ettiğimi anladım. Annemi kurtarın demişti… Ve ben bugün buraya gelmeseydim, aynı zehir sizin de kanınıza karışacaktı.”

Kelimeler beynimin içinde yankılanıyordu: Annemi kurtarın.

Katlanmış peçeteyi açtım. Üzerinde İlayda’nın tükenmez kalemle, titrek, neredeyse okunaksız el yazısıyla yazılmış birkaç kelime vardı: “Anne, Onur’a güvenme. Paramız için bizi öldürüyor. Seni çok seviyorum. Kaç.”

O an, Onur’un son bir yıldır bana gösterdiği o sonsuz sabrın, “İlayda senin mutlu olmanı isterdi” diyerek beni teselli edişlerinin, eski eşimden kalan ve yalnızca İlayda ile bana ait olan o devasa aile şirketinin hisselerini yönetme tekliflerinin ardındaki o karanlık yüzü gördüm. Beni hiçbir zaman sevmemişti. O, İlayda’yı ortadan kaldırmıştı çünkü mirastaki tek yasal engel oydu. Şimdi de benimle evlenip yasal varisim olacak, ardından beni de aynı sessiz ölümle İlayda’nın yanına gönderecekti.

Gözümden tek bir damla yaş düştü ve gelinliğimin göğsündeki beyaz satenin üzerine damladı. O an içimdeki keder, yerini daha önce hiç tatmadığım kadar soğuk, keskin ve sarsılmaz bir güce bıraktı. Yas tutan, çökmüş, dünyadan elini eteğini çekmiş o zavallı anne o odada öldü. Yerine, kızının intikamını ve adaletini almak için ayağa kalkan bir anne doğdu.

Buketimin arasındaki İlayda’nın fotoğrafına baktım. Gözlerindeki ışıltı, sanki bana “Korkma anne, yanındayım” diyordu.

Derya’ya döndüm. “Polis çağırdın mı?”

“Arka sokakta iki sivil ekip bekliyor,” dedi Derya, nefesini tutarak. “Dosyanın asıl kopyalarını sabah savcılığa verdim. Sadece sizin güvende olduğunuzu teyit etmelerini bekliyorlar.”

“Hayır,” dedim, sesimdeki soğukluk beni bile ürkütmüştü. “Buraya gelecekler. Tam nikâh masasına.”

Odadaki aynaya doğru yürüdüm. Saçlarımı düzelttim, yüzümdeki solgunluğu hafifçe toparladım. Buketi yeniden elime aldım, İlayda’nın fotoğrafını en görünür yere, tam çiçeklerin ortasına yerleştirdim. Zarfı ve peçeteyi buketin saplarının arasına, kurdelelerin altına sıkıştırdım. İlayda’nın boynuma takamadığı o kolyeyi Derya’nın elinden aldım ve kendi boynuma kilitledim. Metalin soğukluğu tenime değdiğinde içimdeki son tereddüt kırıntısı da yok oldu.

Kapıyı açtım. Organizasyon sorumlusu kadın kapının önünde endişeyle bekliyordu. Beni görünce rahat bir nefes almaya çalıştı. “Hanımefendi, Onur Bey sabırsızlanıyor, giriş müziği başladı, konuklar bekliyor.”

“Gidiyoruz,” dedim sakin bir sesle. “Her şey hazır.”

Gelinliğimin eteklerini toplayıp koridorda yürümeye başladım. Her adımımda topuklarımın çıkardığı ses, sanki bir saatin geri sayımı gibiydi. Büyük salonun kapıları iki yana açıldığında alkış sesleri yükseldi. Işıklar, süslemeler, beyaz güller… Her şey mükemmel bir tiyatro sahnesi gibiydi.

Salonun sonunda, nikâh masasının önünde Onur duruyordu. Üzerindeki kusursuz smokini, yüzündeki o güven veren, şefkatli gülümsemesiyle bana bakıyordu. Bir yıl boyunca bana sığınak gibi gelen o yüz, şimdi bana bir canavarın maskesi gibi görünüyordu. Bana doğru bir adım attı ve elini uzattı.

Masaya ulaştığımda elini tutmadım. Buketi iki elimin arasında sımsıkı tutarak nikâh memurunun tam karşısında durdum. Onur’un kaşları hafifçe çatıldı, gözleri önce boynumdaki kolyeye, ardından gelin buketinin tam ortasındaki İlayda’nın fotoğrafına kaydı. Yüzündeki o kendinden emin gülümseme bir anlığına dondu, gözbebekleri korkuyla irileşti. Kolyeyi tanımıştı.

Nikâh memuru boğazını temizledi, mikrofona doğru eğildi. “Saygıdeğer konuklar, bu güzel günde iki değerli insanın hayatlarını birleştirmesine şahitlik etmek için buradayız…”

Memur geleneksel konuşmasını yaparken salondaki herkes susmuş, bizi izliyordu. Onur kulağıma doğru eğilip fısıldadı: “Hayatım, iyi misin? Rengin bembeyaz… O kolye…”

Gözlerimi doğrudan onun gözlerine diktim. Hiç kırpmadan, buz gibi bir sesle fısıldadım: “İlayda’nın sana selamı var, Onur.”

Onur’un dudakları aralandı, teni saniyeler içinde kül rengine döndü. Geriye doğru gayriihtiyari yarım adım attı.

Nikâh memuru gülümsedi ve beklenen soruyu sordu: “Siz, hiçbir baskı altında kalmadan, iyi günde ve kötü günde, Onur Bey’i eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?”

Salonda derin bir sessizlik oldu. Herkes dudaklarımdan dökülecek “Evet” kelimesini bekliyordu.

Mikrofonu elime aldım. Sesim salondaki her bir köşeye, her bir davetlinin kalbine çarpacak kadar net ve gür çıktı:

“Hayır.”

Salondan boğuk bir şaşkınlık dalgası yükseldi. Fısıltılar, sandalyelerin gıcırtıları birbirine karıştı. Onur dehşetle koluma uzanmaya çalıştı, “Ne yapıyorsun sen? Kendinde değilsin!” diye tısladı.

Geri çekildim. Buketin içindeki sararmış hastane zarfını ve adli tıp raporunu çıkarıp masanın üzerine, nikâh defterinin tam ortasına fırlattım.

“Ben bu adamla evlenmiyorum,” dedim mikrofona bakarak, gözlerimi bir an bile Onur’dan ayırmadan. “Çünkü bu adam bir damat değil. Bu adam, yirmi iki yaşındaki kızım İlayda’yı acımasızca zehirleyen, onun hayatını ve bizim geleceğimizi çalan bir katil.”

Salonda bir kaos koptu. Çığlıklar, ayağa fırlayan insanlar… Tam o anda salonun arka kapıları gürültüyle açıldı. Derya’nın haber verdiği sivil polisler ve savcılık ekipleri içeriye girdi. Onur kaçmak için yan kapıya doğru hamle yaptı ama iki polis memuru onu anında yere yatırıp kollarını arkadan kelepçeledi.

Yere bastırılmış haldeyken bana doğru baktı. Gözlerindeki o maske tamamen düşmüştü; artık sadece nefret ve çaresizlik vardı. “Kanıtlayamazsınız!” diye bağırdı. “Hiçbir şeyiniz yok!”

Masanın üzerindeki raporu işaret ettim. “İlayda kanıtladı,” dedim sakin bir sesle. “Kızım son nefesiyle senin ipini çekti.”

Polisler onu sürükleyerek salondan çıkarırken davetliler dehşet içinde yolu açıyordu. Salondaki müzik susmuştu, süslemeler anlamını yitirmişti ama odadaki o boğucu sis dağılmıştı. Bir yıldır üzerime çöken, nefes almamı engelleyen o koyu karanlık nihayet yırtılmıştı.

Yavaşça nikâh masasından ayrıldım. Şaşkın bakışların arasından geçerek salondan dışarı, temiz havaya çıktım. Gelinliğimin duvağını başımdan çözüp bir kenara bıraktım. Artık bir kurban ya da kederin içinde kaybolmuş bir anne değildim.

Boynumdaki gümüş kolyenin ucundaki küçük kanada parmaklarımla dokundum. Başımı gökyüzüne kaldırdım; bulutların arasından süzülen ılık bir rüzgâr yüzümü okşadı, saçlarımı havalandırdı. O rüzgârda kızımın fısıltısını duyar gibi oldum. İlayda artık huzur içindeydi; adaletin ışığı nihayet mezarının üzerindeki toprağı aydınlatmıştı. Gözlerimi kapattım, bir yıl sonra ilk defa ciğerlerimi doldurarak derin, hür ve huzurlu bir nefes aldım.