UÇAKTA 5 AYLIK BEBEĞİMİ EMZİRİRKEN YANIMDAKİ KADIN BANA, “UTANMALISIN! GİT TUVALETE KAPAN!” DİYE BAĞIRDI — AMA 8 YAŞINDAKİ KIZIM ONA HİÇ BEKLEMEDİĞİ BİR DERS VERDİ.

Kabinin motor uğultusu, koltukların arasındaki o ağır sessizliği bastırmaya yetmiyordu. Kadının çığlığı adeta havada asılı kalmış, birkaç sıra ötedeki insanların bile başlarını geriye çevirmesine neden olmuştu. Yüzü kireç gibi beyazlaşan kadın, daracık koridorda sendeliyor, uçak türbülansa girmiş gibi titreyen elleriyle baş üstü dolaplarına tutunarak baş kabin memurunun bulunduğu bölüme doğru kaçıyordu. Gözlerinde sadece öfke değil, katıksız bir dehşet vardı.

Ben ise kucağımda doymuş ve nihayet nefesi düzene girmiş Poyraz ile olduğum yerde dona kalmıştım.

Melis, dizlerinin üzerindeki pembe kılıflı tableti usulca katlayıp kapattı. Dudaklarında ne çocukça bir zafer gülümsemesi ne de az önce yaşanan kargaşanın korkusu vardı. Sadece sekiz yaşındaki bir çocuğun yüzünde görmeyi asla beklemeyeceğiniz kadar ağır, vakur ve derin bir sükûnet parlıyordu. Bana baktı. Gözlerinde tam bir ay önce toprağa verdiğimiz babasının o dingin, sarsılmaz bakışını gördüm. Cenk de haksızlık karşısında asla sesini yükseltmez, tek bir hareketle karşısındakini vicdanıyla baş başa bırakırdı.

“Melis…” dedim fısıltıyla, sesim boğazımda düğümlenmişti. “Güzelim, ne oldu? Ne gösterdin o kadına?”

Melis elini uzatıp omzumu okşadı. “Merak etme anneciğim. Poyraz doydusa sen önüne dön, dinlen biraz. Sadece… biraz konuşmamız gerekiyordu.”

Ne olduğunu kavramaya çalışırken ön sıradan genç bir hostes hızlı adımlarla koridordan geçti. Birkaç dakika sonra, uçağın kıdemli kabin amiri olan orta yaşlı, şefkatli bakışlara sahip kadın görevli yanımıza doğru süzüldü. Yanında az önceki kadın yoktu; belli ki onu en arkadaki boş servis koltuklarından birine oturtmuşlardı. Hostes önümde diz çöktü. Yüzünde profesyonel bir nezaketten çok daha fazlası, derin bir saygı ve hüzün vardı.

“Hanımefendi,” dedi fısıldayarak, Melis’e hayranlıkla bakarak. “Sizi biraz rahatsız ettik, lütfen kusura bakmayın. Ama küçük kızınız… o kadar inanılmaz bir şey yaptı ki, size anlatmak zorundayım.”

Kalbim kulaklarımda çarpmaya başladı. “Neler oluyor? Melis ne yaptı?”

Kabin görevlisi yutkundu, gözlerinin kenarları dolmuştu. Baştan anlatmaya başladı.

Her şey uçağa bindiğimiz ilk anda, kadın o nefret dolu kelimeleri sıralarken başlamıştı. Hatırlıyordum; kadın daha havalanmadan önce gözlerini devirerek, “Eğer bebeğiniz BAĞIRMAYA başlarsa ben burada oturup onu dinlemem. BAŞTAN SÖYLÜYORUM! Bir şekilde susturmak zorundasınız,” demişti. Ardından Poyraz acıktığında emzirme örtümü takarken, “AMAN TANRIM! Bu koltuğa başkasının bebeğinin çığlıklarını dinlemek için para vermedim. Şimdi bir de onu emzirmenizi mi izlemek zorundayım? NE KADAR AYIP!” diye zehrini akıtmış, en sonunda da o yıkıcı darbeyi vurmuştu: “O zaman git TUVALETE KAPAN ve orada emzir! Ben neden burada oturup bunu görmek zorundayım? Biraz UTAN!”

Ben utançtan yerin dibine geçerken, kocasını yeni kaybetmiş, iki çocuğuyla yapayalnız kalmış kırılgan bir anne olarak köşeme sinmişken, hemen arkamda oturan sekiz yaşındaki kızım her bir kelimeyi zihnine kazımıştı.

Kabin görevlisinin anlattığına göre; Melis benimle yer değiştirdikten sonra yanındaki kadına dönüp tek bir kötü söz söylememiş, hiç tartışmamıştı. Kadın, yanına bir çocuğun oturmasından bile huysuzlanarak kollarını kavuşturup pencereden dışarı bakmaya başladığında, Melis çantasından tabletini çıkarmıştı.

Ama ekranda bir çizgi film ya da oyun yoktu.

Melis önce kadının koluna hafifçe dokunmuştu. Kadın ters bir bakışla ona dönüp, “Ne var, ne istiyorsun yine?” diye terslediğinde, Melis tabletin galerisini açmıştı.

Ekranda beliren ilk kare, Cenk’in hastane yatağındaki son günlerine ait bir videoydu. Cenk, kemoterapiden dökülmüş saçlarıyla, serum hortumlarının arasında gülümsüyor, kucağındaki iki aylık Poyraz’ın minik burnunu öpüyordu. Videoda Cenk’in zayıf ama sevgi dolu sesi duyuluyordu: “Kızım Melis… Eğer bir gün ben yanında olamazsam, annene ve kardeşine sen kol kanat gereceksin. Sevgi utanılacak bir şey değildir; bir anneyi yavrusunu beslerken, korurken görürsen başını dik tut.”

Kadın ekrandaki solgun adama ve bebekli aileye şaşkınlıkla bakarken, Melis soğukkanlılıkla parmağını kaydırmış ve başka bir video açmıştı.

Bu video, sadece dört hafta öncesine aitti. Cenk’in cenaze gününe.

Tabutun başında kucağında kundakla ağlayan beni, babasının fotoğrafına sarılan Melis’i ve o sırada cenazeye gelen kalabalığı gösteriyordu. Ama videonun en can alıcı kısmı bu değildi.

Kabin görevlisinin sesi titredi: “Küçük kızınız videoyu durdurup ekranı büyütmüş. Tabutun hemen arkasında, siyah elbiseler içinde, elinde pahalı bir güneş gözlüğüyle ayakta duran, telefonuna bakan bir kadını göstermiş. O kadın… yanınızda oturan yolcunun ta kendisiydi.”

Şok içinde nefesim kesildi. “Ne?.. Nasıl olur?”

“Hanımefendi,” dedi hostes Melis’in elini tutarak. “O kadın, rahmetli eşinizin çalıştığı mimarlık şirketinin üst düzey ortaklarından biriymiş. Cenazeye bir formalite olarak, sırf görünmek için gelmiş. Melis o gün babasının tabutunun etrafındaki her yüzü zihnine kazımış. Ve kadına videodaki görüntüyü gösterdikten sonra eğilip kulağına ne demiş biliyor musunuz?”

Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken Melis’e baktım. Kızım bakışlarını kaçırmadan beni izliyordu.

Hostes fısıltıyla devam etti: “Melis ona demiş ki: ‘Siz babamın cenazesindeydiniz. Annem günlerdir ağlamaktan uyuyamıyor. Kardeşim Poyraz sütten kesilmesin, aç kalmasın diye kendi acısını içine atıyor. Babam bize bir canı beslemenin dünyadaki en kutsal şey olduğunu öğretmişti. Şimdi bana söyleyin… Bir bebeği hayatta tutmaya çalışan annem mi utanmalı, yoksa bir ay önce çalışanının cenazesinde boy gösterip bugün onun aç kalan yetimine ve acılı eşine tuvaleti layık gören siz mi utanmalısınız?’”

Hostes durdu, yutkundu ve ekledi: “Kadın o anda videodaki cenazeyi, tabutun üzerindeki Cenk Bey’in adını ve karşısındaki kadının kim olduğunu idrak etmiş. Vicdanı ya da kibri, o küçücük çocuğun gözlerindeki saf gerçekle çarpışınca yerinde duramamış. Çığlık atarak kaçmasının sebebi korku değil, kendi çirkinliğiyle yüzleşmenin ağırlığıymış.”

Duyduklarım karşısında göğsümün ortasında bir yangın hissettim. Bir aydır içime akıttığım bütün keder, haksızlığa uğramışlığın verdiği o ezici aşağılanma hissi, yerini kızıma duyduğum tarif edilemez bir gurura ve Cenk’in geride bıraktığı manevi mirasın büyüklüğüne bıraktı.

Ben o kadının küstahça sözleri karşısında ezilip büzülürken, kucağımdaki süt kokulu bebeği gizlemeye çalışırken; sekiz yaşındaki kızım, bir yetişkinin aklına bile gelmeyecek bir asaletle annesinin ve kardeşinin onurunu korumuştu.

Uçuşun geri kalanında o kadın bir daha o koltuğa dönemedi. Kabin ekibi onu en arkada tuttu. Çevremizdeki diğer yolcular, fısıltıların yayılmasıyla gerçeği öğrendiklerinde bakışlarındaki o soğuk merak tamamen silinmişti. Önümdeki beyefendi dönüp usulca Melis’e bir paket çikolata uzattı. Yan sıradaki yaşlı bir teyze elini göğsüne koyup bana başıyla hüzünlü ve şefkat dolu bir selam verdi. Kabindeki atmosfer, bir kadının cehaletinden arınmış, saf bir dayanışmaya dönüşmüştü.

İki saat sonra uçağın tekerlekleri piste değdiğinde içimdeki fırtına dinmişti. Artık o zavallı, çaresiz dul kadın değildim. Arkamda dağ gibi duran bir kızım ve kucağımda hayata tutunmaya çalışan bir oğlum vardı.

Uçak körüğe yanaşıp kemer ikaz ışıkları söndüğünde herkes ayağa kalktı. Koridorda ilerlerken arka sıralardan birinde başı önde, gözlerini yerden kaldıramayan o kadını gördüm. Çantasına sarılmış, kimseyle göz teması kurmamaya çalışıyordu. Yanından geçerken Melis durdu. Kadın ürkek bir bakışla başını kaldırdı; gözleri ağlamaktan kızarmıştı ve yüzünde daha önce takındığı o kibirli ifadeden eser yoktu.

Melis ona doğru bir adım attı. Kadın geri çekilecek gibi oldu ama kızım sadece sakin bir sesle konuştu:

“Babam derdi ki, insanlar bazen kalplerindeki boşluğu başkalarını kırarak doldurmaya çalışırlarmış. Sizi affediyorum. Ama bir dahaki sefere bir annenin bebeğini doyurduğunu görürseniz, ona tuvaleti göstermeyin. Çünkü hiçbir bebek sevgiden ve sütten utanmaz.”

Kadının dudakları titredi, tek bir kelime bile edemedi. Sadece gözlerinden süzülen bir damla yaş, yanaklarındaki utancın izi oldu.

Terminal kapısından çıkıp bizi bekleyen anneme doğru yürürken serin akşam rüzgarı yüzümüze çarptı. Bir ay önce hayatımın bittiğini, dünyamın başıma yıkıldığını sanmıştım. Cenk gitmişti ve ben yapayalnızdım. Ama o gün o uçağın daracık koridorunda anlamıştım ki, Cenk aslında hiçbir yere gitmemişti. Onun sevgisi, cesareti, adalet duygusu ve şefkati, sekiz yaşındaki kızımın minik bedeninde ve bilgelik dolu yüreğinde dimdik yaşamaya devam ediyordu.

Melis’in elini sımsıkı tuttum. Poyraz kucağımda derin bir uykudaydı. Adımlarımız artık daha güçlüydü; çünkü biliyordum ki karanlık ne kadar gaddar olursa olsun, bir çocuğun saf hakikati ve bir annenin karşılıksız sevgisi karşısında her zaman yenilmeye mahkûmdu.