“Eylül gerçeği asla öğrenmemeli.”
Fotoğrafın arkasındaki o beş kelimeyi defalarca okudum. Sanki harfler her baktığımda biraz daha koyulaşıyor, annemin yıllardır susan sesi garajın soğuk duvarlarında yankılanıyordu. Ellerim titriyordu. Fotoğraftaki adam otuzlu yaşlarının başındaydı. Koyu saçlı, ciddi bakışlı, ince yüzlü biriydi. Yanında annem vardı. İkisi de gençti. Annemin yüzündeki gülümsemeyi tanıyordum ama o gülümsemenin içinde bana yabancı gelen bir şey vardı. Bir rahatlık, bir yakınlık, belki de yıllardır bilmediğim bir hayatın izi.
Fotoğrafı dizlerimin üzerine bıraktım ve Vedat’ın mektubunu okumaya devam ettim.
“Eylül,” diye yazmıştı, “sana hayatım boyunca yalan söylemek istemedim. Ama bazı gerçekler vardır; onları söylemek insanı özgürleştirmez, yalnızca yükü başka birinin omzuna bırakır. Sen dört yaşındaydın. O gece ne olduğunu bilseydin çocukluğun biterdi. Bu yüzden annenin sırrını taşıyan kişi ben oldum.”
Boğazım düğümlendi. Sayfayı çevirdim.
Vedat, annemin ölümünden birkaç ay önce bir adamın hayatımıza yeniden girdiğini yazıyordu. Adı Orhan’dı. Annemin gençlik yıllarından tanıdığı biriydi. Ve o adam, yıllardır bana anlatıldığı gibi “ortadan kaybolmuş öz babam” değildi.
Orhan benim gerçek babamdı.
Ama annemin bana söylediği hikâyenin büyük bir kısmı yalandı.
Öz babam beni daha doğmadan terk etmemişti. Annem hamileyken onunla ilişkisini bitiren kendisiydi. Sebebi de Orhan’ın kötü bir adam olması değildi. Aksine, Vedat’ın mektubuna göre Orhan yıllarca beni görmek istemiş, mektuplar göndermiş, hatta doğum günlerimde hediyeler bırakmıştı. Annem ise bütün bunları benden saklamıştı.
Nedenini anlamıyordum.
Dosyadaki eski mektupları açmaya başladım. Sararmış kâğıtların birinde Orhan’ın el yazısı vardı.
“Sibel, Eylül’e zarar vermek istemiyorum. Hayatınızı dağıtmak da istemiyorum. Ama onun babası olduğumu bilmeye hakkı var.”
Bir diğerinde, “Vedat’a saygım var. Kızımı sevdiğini biliyorum. Ama ben ölmedim. Ben hâlâ buradayım,” yazıyordu.
Başım dönmeye başladı.
Yıllar boyunca kimliğimin en temel parçası olan şeyin, aslında dikkatlice kurulmuş bir hikâye olduğunu fark ediyordum. Annem neden bunu yapmıştı? Vedat neden susmuştu? Ve en önemlisi, annemin öldüğü gece Orhan neden olay yerindeydi?
Vedat’ın mektubunun son sayfasında cevap vardı.
Annem, ölümünden iki gün önce Orhan’la görüşmüş. Ona artık daha fazla yalan söyleyemeyeceğini, bana gerçeği anlatmayı düşündüğünü söylemiş. Fakat aynı zamanda çok korkuyormuş. Çünkü yıllar önce Orhan’la yaşadığı ilişkinin bitişi sandığımdan çok daha karmaşıkmış. Annemin ailesi, Orhan’ı istememiş. Maddi durumu kötü olduğu için onu küçümsemişler. Annemi başka biriyle evlendirmeye çalışmışlar. Annem ise bütün bu baskıların arasında hamile kalınca paniğe kapılmış ve herkese Orhan’ın onu terk ettiğini söylemiş.
