15 Yaşındaki Kızım Okul Kampında Ortadan Kayboldu…

Telefonun ekranındaki o son fotoğrafa bakarken odanın içindeki hava aniden buz kesti. Fotoğrafta, kızım Elif çadırın içindeydi. Yüzünde, daha önce hiç görmediğim kadar derin bir dehşet ifadesi vardı. Gözleri fal taşı gibi açılmış, bir eliyle ağzını sıkıca kapatarak çığlık atmasını engellemeye çalışıyordu. Ancak asıl kanımı donduran şey Elif'in yüzündeki bu korku değildi.

Fotoğraf, çadırın köşesinde duran küçük kamp aynasından yansıyan bir açıyla çekilmişti. Ve o aynanın yansımasında, çadırın aralanan fermuarından içeri süzülen bir silüet görünüyordu.
Bu, ormanda gizlenen bir yabancı değildi.
Bu, kocamın ani ölümünden sonra bütün aile şirketinin ve mirasın yönetimini devralan, bize her zaman "koruyucu bir kanat" gerdiğini söyleyen kayınbiraderim, yani Elif'in amcası Kenan'dı.

Kenan’ın yüzündeki o soğuk, acımasız ifade, bir amcanın yeğenine yaptığı sürpriz bir ziyarete hiç benzemiyordu. Gözlerinde saf bir kötülük, elinde ise ucu parlayan kesici bir alet vardı.

Zeynep'in hıçkırıkları sessizliği bozdu. "Elif haftalardır bu anın geleceğini biliyordu, Ayşe Teyze," dedi titreyen bir seste. "Benden bunca zaman sır saklamamı istediği için çok üzgünüm ama sizi korumak zorundaydı devamı sonraki sayfada..