Kocam Bebeğimizi Beklerken Ölümcül Hastalığını Benden Sakladı, Cenazesinden Günler Sonra Annesinin Verdiği Mektup Hayatımı Değiştirdi

Derya ile eşi Kerem altı yıl boyunca bir çocuk sahibi olabilmek için uğraştı. Hastane randevuları, pahalı tedaviler, sayısız hayal kırıklığı ve on haftalıkken kaybettikleri bir gebelik, evliliklerinin üstüne ağır bir gölge gibi çökmüştü. Başta “bir gün bebeğimiz olduğunda” diye kurdukları cümleler, zamanla “eğer olursa” diye temkinli umutlara dönüşmüştü. Bu yüzden Derya, o sabah testte iki çizgiyi görünce buna hemen inanamadı; art arda birkaç test yaptıktan sonra sonucu Kerem’e gösterdi. Kerem test çubuğuna baktı, sonra eşine baktı; dizlerinin üstüne çöküp Derya’nın beline sarıldı ve yıllardır içine attığı sevinci gözyaşlarıyla dışarı bıraktı.

O günden sonra ikisi de sanki uzun bir fırtınadan sonra sakin bir limana varmış gibiydi. Fakat Derya, hamileliğinin sekizinci haftası civarında Kerem’in hayatını altüst eden bir gerçekle karşılaştığından habersizdi. Kerem, tek başına gittiği bir doktor randevusunda ileri evre pankreas kanseri olduğunu öğrenmişti. Derya’nın bundan hiç haberi olmadı. Onun gördüğü tek şey, eşinin gün geçtikçe biraz daha zayıflaması, geceleri mide ağrısıyla uyanması ve renginin sık sık solmasıydı. Kerem ise bütün bunları iş yoğunluğuna bağlıyordu. Zaten on beş yıla yaklaşan meslek hayatında yoğun tempoya alışkındı; geç saatler, stresli telefonlar, bitmeyen dosyalar normal sayılırdı.

Derya, eşine defalarca doktora görünmesini söyledi. Kerem her seferinde “giderim” dedi. Derya da ona inandı; çünkü birlikte on üç yılı, evlilikte sekiz yılı geride bırakmışlardı. İnfertiliteyi, borçları, kaybettikleri bebeğin yasını birlikte taşımışlardı. Derya, aralarında sır olmayacağına inanıyordu.

Kerem, buna rağmen eşinin bütün kontrollerine katıldı. On ikinci haftadaki ultrasonda ağladı, cinsiyeti öğrendiklerinde ellerini heyecandan titreyerek sıktı. Doğacak kızları için odayı açık yeşile boyadı, beşiği kurdu, rafları eğri de olsa kendi elleriyle monte etti. Son aylarda daha da yorgun görünüyordu ama Derya bunu yaklaşan ebeveynliğin telaşına yordu. Sonunda kızları Defne doğdu. Kerem, kızını kucağına aldığında bütün dünyasını tutuyormuş gibi bakıyordu. Hastanede saatlerce onu bırakmadı. Sonraki dört ay boyunca bez değiştirdi, geceleri salonda gezdirdi, uydurma şarkılar söyledi ve Defne’nin kendisine benzediğini iddia etti.

Ama bir sabah işe gitti ve geri dönemedi. Ofisinde fenalaşmıştı. Hastaneden gelen telefonla yıkılan Derya, Defne’yi komşuya bırakıp apar topar hastaneye koştu. Kerem yaşam destek cihazlarına bağlıydı. O sırada bir doktor Derya’yı odanın dışında durdurdu, durumun çok kritik olduğunu söyledi ve ardından tereddüt ederek şu soruyu sordu: “Eşiniz kanser teşhisini sizinle hiç konuşmadı mı?”