Nikâhıma On Dakika Kala Duyduğum Sır

“Ne demek istiyorsun?”

“Pazartesi sabahı üç çocuğa bakacağımı, işimden ayrılacağımı ve bütün bunları bana düğünden sonra söyleyeceğini duydum.”

Fulya başını eğdi. Fırat ise kapıya doğru bir adım atarak koridora baktı. Sanki en büyük korkusu benim üzülmem değil, konuşmamızın başkaları tarafından duyulmasıydı.

“Sesini alçalt,” dedi. “Bunu şimdi konuşmanın sırası mı?”

“Bence tam sırası. Çünkü birazdan seninle evlenmek üzereydim.”

Fırat derin bir nefes aldı. Bana üç yıldır tartışmalarımız sırasında kullandığı o sakinleştirici gülümsemesini gösterdi.

“Yanlış anlamışsın sevgilim. Fulya biraz zor durumda. Bir süre yardım edersin diye düşündük.”

“Bir süre mi? Az önce işimi bırakacağımı söyledin.”

“Sonuçta benim de gelirim var. Evlendikten sonra bu kadar yoğun çalışmana gerek kalmayacak.”

Bu sözleri söylerken ne kadar doğal davrandığını görünce içim ürperdi. Benim yıllarca emek verdiğim mesleğimden vazgeçmemi, salondaki çiçeklerin yerini değiştirmek kadar basit görüyordu.

“Üç gün önce terfi teklifimi öğrendiğinde beni tebrik etmiştin,” dedim. “O zaman ne düşünüyordun?”

Fırat gözlerini kaçırdı.

“Her fırsat insanın hayatına uygun olmayabilir.”

“Benim hayatıma uygun olup olmadığına sen mi karar vereceksin?”

Bu kez Fulya konuştu.

“Selma, ben gerçekten senin kabul ettiğini sanıyordum. Fırat bana çalışmayı bırakmak istediğini söyledi.”

Ona döndüm.

“Bunu bana neden sormadın?”

Fulya cevap veremedi. Kucağındaki çocuk huzursuzlanınca onu yere indirdi. Küçük oğlan ablasının yanına yürürken Fulya gözlerini sildi.

“İnanmak istedim,” dedi sonunda. “Çünkü çocukların masraflarını karşılamakta zorlanıyorum. Kreş kaydını da sildirdim.”

“Biliyorum. Onu da duydum.”

“Yeni yer bulmam çok zor olacak.”

Sesinde gerçek bir çaresizlik vardı. Onun durumuna üzülüyordum. Çocuklarla aramda kurduğum bağ da gerçekti. Fakat tam o anda çok önemli bir şeyi fark ettim: Bir insana üzülmek, onun bütün sorumluluklarını üstlenmek zorunda olduğum anlamına gelmiyordu.

“Fulya, çocuklarını seviyorum. Bunu biliyorsun. Ama benim hayatımı değiştirecek böyle bir kararı benden habersiz veremezsiniz.”

Fırat sabırsızlıkla araya girdi.

“Yeter artık Selma! Kreşe ayda otuz bin liradan fazla para veriyordu. Aile olmanın anlamı nedir? Birbirimize yardım etmeyeceksek neden evleniyoruz?”

“Peki benim maaşımın ne olacağını düşündün mü?”

“Ben çalışıyorum.”

“Ya bir gün işsiz kalırsan?”

“Böyle şeyleri düşünerek evlilik yapılmaz.”

“Ben tam tersini düşünüyorum. Evlilik, iki insanın geleceğini birlikte planlamasıdır. Birinin diğerini habersizce işinden ayırması değil.”

Fırat’ın çenesi gerildi.

“Sen konuyu büyütüyorsun.”

“Hayır. İlk defa gerçekten ne olduğunu görüyorum.”

Bana yaklaştı. Sesini yumuşattı.

“Bak, bunu sonra konuşalım. Yetmiş kişi bizi bekliyor. Nikâh memuru geldi. Annelerimiz heyecan içinde. Şimdi geri dönüşü olmayan bir karar verme.”

O sözleri duyduğumda içimde bir şey koptu.

“Geri dönüşü olmayan kararı sen zaten vermişsin, Fırat.”

“Ne demek bu?”

“Ben bugün seninle evlenmeyeceğim.”

Fulya’nın eli ağzına gitti. Fırat birkaç saniye boyunca yüzüme baktı. Sonra şaşkınlığı öfkeye dönüştü.

“Şaka yapıyorsun.”

“Hayır.”

“Bu kadar insanın önünde beni küçük düşüremezsin.”

İşte o cümle, vereceğim karardan emin olmamı sağladı. Bana üç yıl boyunca sevdiğini söyleyen adam, hayatımızın en önemli gününde bile benim kırgınlığımdan çok kendi itibarını düşünüyordu.

“Ben seni küçük düşürmüyorum. Senin yaptığın şeyi kabul etmiyorum.”

Tam o sırada koridordan ağabeyim Burak’ın sesi geldi.

“Selma, neredesin? Nikâh memuru hazır.”

Burak kapının önüne geldiğinde önce bana, sonra Fırat’a baktı. Yüzümdeki ifadeyi görür görmez gülümsemesi kayboldu.

“Ne oldu?”

“Burak, nikâhı iptal ediyorum.”

Ağabeyim bir an sustu.

“Emin misin?”

“Hayatımda hiçbir şeyden bu kadar emin olmadım.”

Burak yanıma gelip elimi tuttu.

“O zaman yanındayım.”

Fırat hemen ona döndü.

“Bir dakika! Kardeşin yanlış anladığı bir konuşma yüzünden düğünü mahvediyor. Sen de buna izin mi vereceksin?”

Burak’ın sesi sakindi.

“Selma otuz yaşında. Benim iznime ihtiyacı yok.”

Fırat’ın yüzü kızardı.

“Bütün masrafları ne yapacağız?”

Burak cevap vermeden önce bana baktı.

“Bunu sonra konuşabiliriz. Şimdi ne yapmak istiyorsun?”

“Önce nikâh memuruna haber verelim. Sonra davetlilere kendim söylemek istiyorum.”

Hazırlık odasına döndüğümde annem beni kapıda karşıladı. Gelinliğimin kopçasına takmak için bulduğu küçük iğneyi elinde tutuyordu.

“Selma, ne oldu kızım? Burak bir şey söylemiyor.”

Annemin yüzüne bakınca bütün gücüm tükenecek sandım. Çocukluğumdan beri sevincimde de korkumda da ilk ona koşardım. Bu kez ona sarılmak istiyor ama ağlamaya başlarsam konuşamayacağımdan korkuyordum.

“Anne, ben evlenmiyorum.”

İğne annemin avucunda kaldı.

“Fırat’la mı tartıştınız?”

“Benden habersiz işimi bırakmamı ve Fulya’nın çocuklarına bakmamı planlamış. Bana hiçbir şey söylemeden kreş kayıtlarını bile sildirmişler.”

Annemin gözleri doldu.

“Peki Fırat ne diyor?”

“Benim yanlış anladığımı söylüyor. Ama söylediklerinin hiçbirini inkâr etmiyor.”

Annem uzun süre sessiz kaldı. Sonra gelinliğimin omzunu düzeltti.

“Ben seni bugün mutlu görmek için buradayım,” dedi. “Nikâh masasına oturman için değil.”

O an gözyaşlarımı tutamadım.

Burak nikâh memuruyla konuştu. Törenin yapılmayacağını bildirdi. Ardından üçümüz salona yürüdük.

Ahşap kapılar açıldığında yetmiş kişinin bakışları üzerime çevrildi. Bazıları gülümsüyordu; gelinin geldiğini sanmışlardı. Sonra yanımda Fırat’ın olmadığını fark ettiler.

Müzik sustu.

Salonun ortasına kadar yürüdüm. Ellerim titriyordu ama geri dönmedim. Burak mikrofonu uzattığında birkaç saniye nefesimi düzenlemeye çalıştım.

“Bugün burada olduğunuz için hepinize teşekkür ediyorum,” dedim. “Ancak Fırat’la evlilik konusunda çok önemli bir anlaşmazlığımız olduğunu öğrendim. Bu nedenle nikâhımız yapılmayacak.”

Salonda fısıldaşmalar başladı. Birkaç kişi yerinden doğruldu.

“Bunun hepiniz için şaşırtıcı olduğunu biliyorum. Ama hayatımın geri kalanını etkileyecek bir kararı yalnızca hazırlıklar tamamlandı diye veremem. Özel hayatımızın ayrıntılarını burada anlatmak istemiyorum. Lütfen kararımıza saygı gösterin.”

Mikrofonu bıraktığımda dizlerim titriyordu.

Annem yanıma geldi. Burak da diğer tarafımda durdu. Salondan çıkarken birkaç akrabamızın soru sorduğunu duydum. Kimseye cevap vermek zorunda olmadığımı ilk defa bu kadar açık hissediyordum.

Fırat koridorda bizi bekliyordu.

“Böyle bitmemeliydi,” dedi.

Ona baktım.

“Böyle başlamamalıydı.”

Eve döndüğümde gelinliğim hâlâ üzerimdeydi. Annem ayakkabılarımı çıkarmama yardım etti. Burak mutfakta çay hazırladı. O gece kimse beni neşelendirmek için gereksiz sözler söylemedi.

Bir süre sonra annem yanıma oturdu.

“Fırat’ı seviyor muydun?” diye sordu.

“Çok.”

“Şimdi de seviyor musun?”

Gözlerim doldu.

“Sanırım hâlâ seviyorum.”

Annem başını salladı.

“İnsan sevdiği birinden de ayrılabilir kızım. Bazen en zor olan budur.”

O gece uyuyamadım. Telefonum sürekli çaldı. Fırat önce özür dileyen mesajlar gönderdi. Ardından beni acelecilikle suçladı.

Bir mesajında, “Sadece çocuklara yardım etmeni istedim,” yazıyordu.

Başka birinde, “Bir kere olsun benim ailemi düşünseydin,” demişti.

Sabaha karşı gelen mesaj ise hepsinden farklıydı.

“İnsanlar benim hakkımda neler söylüyor, biliyor musun?”

Telefonu ters çevirdim.

Ayrılma kararımın doğruluğunu bana tekrar tekrar hatırlatıyordu.

Pazartesi sabahı kliniğe gitmeden önce aynanın karşısında uzun süre durdum. Gözlerimin altında uykusuzluktan oluşan koyu halkalar vardı. Fakat yıllardır giydiğim çalışma kıyafetini üzerime geçirince kendimi yeniden tanıdık bir hayatın içinde hissettim.

Klinik sahibi beni odasına çağırdı.

“Selma, yöneticilik teklifini düşündün mü?”

Düğünümün iptal edildiğini duymuştu ama hiçbir şey sormadı. Ben de özel hayatımla ilgili açıklama yapmak istemedim.

“Düşündüm,” dedim. “Kabul etmek istiyorum.”

Gülümsedi.

“Güzel. Bu görevi hak ettin.”

Masasının üzerinde yeni görev dağılımı ve çalışma düzeniyle ilgili belgeler vardı. Sorumlulukları tek tek konuştuk. Hasta randevularının düzenlenmesi, çalışanların vardiyaları, malzeme siparişleri ve kliniğin günlük işleyişi artık benim denetimimde olacaktı.

Maaşım da konuştuğumuz gibi altmış bin liraya yükselecekti.

Odadan çıktığımda ilk defa gelecek haftayı düşünürken korku yerine heyecan hissettim.

O akşam Fulya’dan mesaj geldi.

“Seninle görüşebilir miyiz? Özür dilemek istiyorum.”

Önce cevap vermek istemedim. Sonra konuşmanın en azından bazı sorularımı açıklığa kavuşturabileceğini düşündüm.

İş çıkışında küçük bir kafede buluştuk.

Fulya’nın yüzü yorgundu. Saçlarını gelişigüzel toplamıştı. Önündeki çaya dokunmamıştı.

“Çocuklar nerede?” diye sordum.

“Annemle. Bu hafta yıllık izin kullanıyorum.”

Bir süre ikimiz de sustuk.

Sonra Fulya çantasından telefonunu çıkardı.

“Bunları görmeni istiyorum.”

Ekranda Fırat’ın ona gönderdiği mesajlar vardı. Birinde benim evlendikten sonra işten ayrılmayı düşündüğüm yazıyordu. Başka birinde çocukların bakımını seve seve üstleneceğim söylenmişti.

En çok son mesaj dikkatimi çekti.

“Selma biraz duygusal biridir. Önceden konuşmaya gerek yok. Her şey yoluna girer.”

Telefonu masaya bıraktım.

“Bunlara gerçekten inandın mı?”

Fulya başını eğdi.

“İnandım. Çünkü inanmak işime geldi.”

Bu cevabı beklemiyordum.

“Nasıl yani?”

“Üç çocuğu tek başıma büyütürken bazen nefes alamıyorum. İşten çıkıp kreşe yetişmek, yemek hazırlamak, gece küçük olanın başında beklemek… Fırat bana senin yardım edeceğini söylediğinde öyle rahatladım ki bunun senin hayatında neye mal olacağını düşünmedim.”

Gözünden bir damla yaş süzüldü.

“Ama sana sormalıydım. Fırat ne söylerse söylesin, bunu yapmalıydım.”

“Evet,” dedim. “Sormalıydın.”

“Benden nefret ediyor musun?”

Bir an düşündüm.

“Hayır. Ama sana güvenmem zaman alacak.”

Fulya başını salladı.

“Bunu anlıyorum.”

Sonra çocukların bakımını nasıl düzenlemeye çalıştığını anlattı. Kreş kayıtlarının silinmesi geri alınamıyordu; eski kontenjanlara başka aileler yerleşmişti. Birkaç özel kurumla görüşmüş, belediyenin sunduğu imkânlar hakkında bilgi toplamıştı. Annesi geçici olarak yardım edecekti.

“Fırat da maddi destek olacağını söyledi,” dedi. “Ama artık tek başına onun söylediklerine güvenmeyeceğim. Yardım edecekse ne zaman ve ne kadar edeceğini açıkça konuşacağız.”

Bu sözleri duyunca gülümsedim.

“Bence doğru olan da bu.”

Fulya elini masanın üzerine koydu.

“Bir şey daha söyleyeceğim. Fırat’ın böyle davranması ilk değil.”

Şaşırdım.

“Ne demek istiyorsun?”

“Babamız öldükten sonra ailede pek çok işi o üstlendi. Zamanla hepimizin yerine karar vermeye başladı. Bana hangi işe başvurmam gerektiğini, paramı nasıl harcayacağımı, çocuklarla ilgili ne yapmam gerektiğini söylerdi. Yardım ettiği için itiraz etmemeye alıştım.”

Sustu.

“Sanırım senin de aynı şekilde davranacağını düşündü.”

O anda üç yıllık ilişkimizde önemsiz sandığım pek çok olay gözümün önünden geçti.

Fırat’ın arkadaşlarımla yapacağım planları son anda değiştirmesi… Tatil için benim istediğim yere gitmeyi sürekli ertelemesi… Çalışma saatlerimden yakınması… Bütün bunların ardından, “Senin iyiliğini düşünüyorum,” demesi…

Tek tek bakıldığında küçük görünen davranışlar, yan yana geldiklerinde bambaşka bir anlam kazanıyordu.

“Ben bunları neden daha önce fark etmedim?” diye fısıldadım.

Fulya acı bir gülümsemeyle karşılık verdi.

“Çünkü bazen birinin bizim yerimize karar vermesine o kadar alışıyoruz ki kendi isteğimizi söylemeyi unutuyoruz.”

O gün kafeden ayrılırken Fulya’ya çocuklarla bağımı koparmak istemediğimi söyledim. Ama bunun sınırlarını kendimin belirleyeceğini de açıkça anlattım.

Bir daha hiçbirimizin iyi niyetini sessiz bir mecburiyete dönüştürmeyecektik.

Fırat ise ayrılığımızı kolay kabullenmedi.

Önce ortak arkadaşlarımız aracılığıyla haber gönderdi. Sonra ailelerimizin görüşmesini önerdi. Ben istemediğimi söylediğim hâlde bir akşam evimin kapısına geldi.

Elinde düğün günü bana takmak için aldığı altın bileklik vardı.

“Beş dakika konuşabilir miyiz?” diye sordu.

Kapının önünde kaldım.

“Konuşabiliriz ama kararım değişmedi.”

Yorgun görünüyordu. Sakalları uzamıştı. Bir süre elindeki kutuya baktı.

“Bunu sana verecektim.”

“Alamam.”

“Selma, üç yılı bir yanlış anlaşılma yüzünden silemeyiz.”

“Yanlış anlaşılma değildi.”

Derin bir nefes aldı.

“Tamam. Hata yaptım. Çocuklara bakmanı istemiyorum artık. İstersen çalışmaya devam et. Yeter ki yeniden başlayalım.”

Sözlerinin içinde beni rahatsız eden bir şey vardı.

“İstersen mi?” dedim.

“Ne?”

“Çalışmaya devam etmek için hâlâ senden izin almam gerektiğini düşünüyorsun.”

Fırat gözlerini kapattı.

“Öyle demek istemedim.”

“Ama sürekli öyle konuşuyorsun. Sorun çocukların bakımı değildi. Sorun benim hayatımın sana ait olduğunu düşünmendi.”

“Değişebilirim.”

“Umarım değişirsin, Fırat. Ama bunu görmek için yeniden seninle evlenmek zorunda değilim.”

Bir süre kapının önünde durdu.

Sonra bileklik kutusunu cebine koydu.

“Beni bir daha aramayacak mısın?”

“İkimizin de kendi yoluna gitmesi daha doğru.”

Gözlerini yere indirdi. Sonunda sessizce merdivenlere yöneldi.

Arkasından baktığımda içimde hem büyük bir acı hem de tuhaf bir huzur vardı. Onu kaybettiğimi biliyordum. Fakat kendimi yeniden bulmanın ne anlama geldiğini de yavaş yavaş öğreniyordum.

Sonraki haftalarda düğün hazırlıklarından kalan işleri tamamladık. Ortak aldığımız eşyaları ayırdık. Organizasyon firmasıyla ve salonla konuşup sözleşmelerdeki iptal koşullarını öğrendik. Kaporaların bir kısmını geri alamadık. Kalan masrafları belgeler üzerinden hesaplayarak paylaştık.

Her şey kolay olmadı.

Bazen bir şarkı duyduğumda ağlıyordum. Bazen markette onun sevdiği bir yiyeceği görünce elim istemsizce uzanıyordu. Birlikte gitmeyi planladığımız yerlerin fotoğraflarını görmek bile canımı acıtıyordu.

Üç yıl boyunca bir insanla hayat kurmayı hayal edip sonra hiçbir şey olmamış gibi devam etmek mümkün değildi.

Ama devam etmek, hiçbir şey olmamış gibi davranmak da değildi.

Yaşadıklarımı kabul etmeyi öğreniyordum.

Klinikte yöneticilik görevim başladığında ilk haftalar oldukça yorucuydu. Çalışanlar arasındaki vardiya anlaşmazlıkları, beklenmedik randevu iptalleri ve malzeme teslimatlarındaki gecikmelerle ilgileniyordum.

Bir gün genç bir çalışma arkadaşım odama geldi. Küçük çocuğunun hastalandığını, ertesi gün işe geç gelmek zorunda kalabileceğini söyledi. Özür dileyerek konuşuyordu.

“Çok mahcubum,” dedi. “Herkesin düzenini bozacağım.”

Ona sandalye gösterdim.

“Önce çocuğunun durumuyla ilgilen. Biz de çalışma programını nasıl düzenleyebileceğimize bakalım.”

Birlikte seçenekleri değerlendirdik. Diğer çalışanların uygunluğunu kontrol edip vardiyaları onların onayıyla değiştirdik.

O gün önemli bir şeyi fark ettim. Birine yardım etmek, onun yerine karar vermek zorunda olmak demek değildi. Bir düzen kurulacaksa, bu düzenin yükünü taşıyan herkesin sesi duyulmalıydı.

Aylar geçtikçe işime daha çok alıştım. Kliniğin günlük işleyişinde bazı aksaklıkları düzelttik. Çalışanların önerilerini düzenli olarak dinlemeye başladım. Kendimi yalnızca daha fazla kazanan biri olarak değil, emeğinin karşılığını alan biri olarak hissediyordum.

İlk yönetici maaşımı aldığım akşam annemle Burak’ı yemeğe davet ettim.

Bursa’da küçük, sakin bir restorana gittik. Annem menüye bakarken Burak gülümseyerek bana döndü.

“Bugün hesabı küçük kardeşim ödüyor demek.”

“Üstelik itiraz kabul etmiyorum,” dedim.

Üçümüz güldük.

Yemekten sonra annem elimi tuttu.

“Gelinlikle eve döndüğün gece çok korkmuştum,” dedi.

“Neden?”

“Bir daha kimseye güvenemeyeceğini düşündüm. Kalbinin kırılmasından korktum.”

“Ben de korktum anne.”

“Şimdi nasılsın?”

Pencerenin dışındaki kalabalığa baktım.

“Bazen üzülüyorum. Ama artık pişman değilim.”

Annem elimi sıktı.

“Önemli olan da bu.”

Burak araya girdi.

“Ben o gün sana nedenini bile sormadan destek oldum. Çünkü yüzüne baktığımda kararını vermiş olduğunu gördüm.”

Ona gülümsedim.

“İyi ki vardın.”

“Her zaman.”

O gece eve döndüğümde uzun süredir kapalı tuttuğum dolabın üst rafına baktım.

Gelinliğim büyük bir kutunun içindeydi.

Düğünden sonra annem onu temizletmiş, özenle kaldırmıştı. Kutuyu açmaya hiç cesaret edememiştim.

Bu kez sandalyeye çıkıp aşağı indirdim.

Beyaz danteller hâlâ ilk günkü kadar güzeldi. Eteğindeki küçük kıvrımları düzelttim. Arkasındaki kopçayı gördüğümde istemsizce gülümsedim.

Her şey o kopça yüzünden başlamıştı.

Bir çengelli iğne aramasaydım belki o konuşmayı hiç duymayacaktım.

Belki nikâh masasına oturacak, birkaç gün sonra kapımda üç çocukla karşılaşacak, mesleğimle ailem arasında seçim yapmaya zorlanacaktım.

Belki de kendi isteklerimden her vazgeçişimde bunun sevginin gereği olduğuna inandırılacaktım.

Gelinliği tekrar katladım.

Artık ona bakmak canımı eskisi kadar acıtmıyordu.

Bir yıl sonra hayatım bambaşka bir düzene kavuşmuştu.

Fulya sonunda çocukları için uygun bakım imkânları bulmuş, çalışma saatlerini yeniden ayarlamıştı. Annesi de bazı günler yardım ediyordu. Kolay olmamıştı ama hayatını tek bir kişinin sürekli fedakârlık yapmasına bağlı olmadan düzenlemeyi başarmıştı.

Ara sıra çocuklarla buluşuyordum.

Bir pazar günü onları parka götürdüğümde beş yaşındaki büyük çocuğu çantasından katlanmış bir resim çıkardı.

“Selma abla, bunu senin için yaptım.”

Resimde yeşil bir bahçe, kocaman bir güneş ve yan yana duran dört insan vardı.

“Bu kim?” diye sordum.

“Annem, biz ve sen.”

Boğazım düğümlendi.

“Çok güzel olmuş.”

“Bizi yine parka getirir misin?”

Gülümsedim.

“Uygun olduğum bir gün yine geliriz.”

Çocuk sevinçle koşup kardeşlerinin yanına gitti.

Fulya bana baktı.

“Biliyor musun,” dedi, “o gün düğünde yaşananlardan sonra seninle bir daha konuşamayacağımızı sanmıştım.”

“Ben de öyle düşünmüştüm.”

“Bana bir şey öğrettin Selma.”

“Ne öğrettim?”

“Yardım istemenin başka, birinin hayatını kendi ihtiyacına göre düzenlemenin başka olduğunu.”

Gözlerim doldu.

“Ben de bunu zor yoldan öğrendim.”

Fırat’la bir daha görüşmedik. Ortak arkadaşlardan bazen haberlerini alıyordum. Çalışmaya devam ettiğini, ailesiyle ilişkilerini yeniden düzenlemeye çalıştığını duydum. Değişip değişmediğini bilmiyordum. Artık bunu öğrenmeye ihtiyacım da yoktu.

Hayatımda yeni bir ilişki yoktu. Ama kendimi yalnız hissetmiyordum.

İş arkadaşlarım, ailem, dostlarım ve kendi başıma geçirdiğim huzurlu akşamlarım vardı. Uzun zamandır ertelediğim eğitimlere katılmış, birkaç küçük seyahat yapmıştım. Bir zamanlar evlilikten sonra vazgeçmem gerektiği söylenen şeylerin bazılarını şimdi severek yapıyordum.

Bir akşam klinikten eve dönerken eski taş konağın bulunduğu sokaktan geçtim.

Kapının önünde başka bir çiftin düğün hazırlıkları vardı. Çiçekçiler süslemeleri tamamlıyor, içeriden neşeli sesler yükseliyordu.

Bir an durdum.

O kapıdan gelinlikle çıktığım günü hatırladım. O gün dünyanın başıma yıkıldığını sanmıştım.

Oysa geride bıraktığım şey mutluluğum değildi. Kendi kararlarımı verme hakkımdan vazgeçmemi isteyen bir gelecekti.

Yoluma devam ederken telefonum çaldı. Annemdi.

“Selma, yarın bize geliyor musun?”

“Geliyorum anne. Burak da gelecek mi?”

“Gelecek. Sevdiğin yemeklerden yapacağım.”

Gülümseyerek telefonu kapattım.

Eve vardığımda kapıyı açtım, çantamı bıraktım ve pencereyi araladım. Akşamın serin havası içeri doldu.

Artık bir başkasının benim için hazırladığı hayatı yaşamıyordum.

Yanlış kararlar verebilir, yorulabilir, üzülebilir, yeniden sevebilir ya da bir süre tek başıma kalabilirdim. Ama bütün bu seçimler bana aitti.

O gün nikâhıma on dakika kala bir kapıyı açmıştım.

Başlangıçta o kapının arkasında yalnızca ihanete uğramış güvenimi bulduğumu sanmıştım.

Meğer orada, uzun zamandır kaybetmek üzere olduğum kendi sesim de varmış.

Ve hayatım boyunca unutmayacağım gerçeği sonunda anlamıştım:

Birini sevmek için kendimden vazgeçmem gerekmiyordu. Beni gerçekten seven biri de bunu benden asla istememeliydi.