Üç Yıl Sonra Öğrendiğim İkizler

“Korhan, çocukları biraz oyun alanına götürebilir misin?”

Korhan hemen yanımıza geldi. Telefonuma cevap veren adamla ilk kez yüz yüze karşılaşıyordum. Beni baştan aşağı süzdü ama düşmanca bir tavır göstermedi. Pusetin önüne eğilince küçük oğlan kollarını uzattı.

“Baba, salıncağa gidelim!”

O kelimeyi duymak beklediğimden çok daha fazla canımı acıttı.

Korhan oğlanın saçlarını okşadı, ardından Begüm’e baktı.

“Bir şeye ihtiyacın olursa buradayım.”

Çocukları alıp uzaklaşırken küçük kız arkasına dönüp bize el salladı. Ben karşılık vermekte birkaç saniye geciktim. Begüm bunu fark etti.

“Onların yanında hiçbir şey belli etmemeni istiyorum,” dedi. “Henüz neler olduğunu bilmiyorlar.”

“Ben de bilmiyorum,” diye fısıldadım.

Yakındaki banka oturduk. Zarfın ağzını dikkatlice açtım. İçinden bir ultrason görüntüsü, doktorun hazırladığı raporun kopyası ve iki sayfalık mektup çıktı.

Mektubun ilk satırını okuduğumda boğazım düğümlendi.

“Sarp, bugün doktor iki bebeğimiz olacağını söyledi. Bunu sana telefonda anlatmak istemedim. Birlikte sevinmemizi hayal etmiştim. Aramızdaki sorunlar ne kadar büyük olursa olsun, çocuklarımızın bunların ortasında kalmasını istemiyorum.”

Tarihe baktım.

Boşanmamızdan yaklaşık üç ay önceydi.

O günlerde hâlâ aynı evde yaşıyorduk. Begüm’ün bana defalarca bir şey söylemeye çalıştığını hatırladım. Akşam yemeklerinde karşıma oturup konuşmak istediğinde telefonuma bakmış, bazı geceler eve gelmemiştim.

“Bana neden doğrudan söylemedin?” diye sordum.

Begüm acıyla gülümsedi.

“Söylemeye çalıştım. Hatırlıyor musun? Bir akşam banyodan çıktığında seninle konuşmak istemiştim. Telefonun çaldı ve çalışma odana girdin. Ardından üç günlüğüne İstanbul’a gittin.”

Hatırlıyordum. Büyük bir ortaklık anlaşmasının görüşmeleri vardı. Döndüğümde Begüm’ün yüzü solgundu. Ben bunu evliliğimizin bitmesine bağlamıştım.

“Sonra ne oldu?”

“Döndüğün akşam boşanmak istediğini söyledin. Sana hamile olduğumu anlatmaya çalıştığımda konuşmayı uzatmamamı istedin. Ertesi sabah da avukatın aradı.”

Elimdeki mektubun ikinci sayfasını çevirdim.

Begüm orada, evliliğimiz bitse bile çocuklarımız konusunda birlikte hareket edebileceğimizi yazmıştı. Benden para ya da evliliğimize dönmemizi istemiyordu. Yalnızca çocukların hayatında bulunup bulunmayacağımı bilmek istiyordu.

“Bu mektubu ofisine gönderdim,” dedi. “Sekreterin teslim edildiğini söyledi. İki gün sonra annen evime geldi.”

Kalbim hızlandı.

“Ne söyledi?”

“Her şeyi bildiğini söyledi. Senin de hamileliğimden haberdar olduğunu, fakat boşanma kararından vazgeçmeyeceğini anlattı.”

“Başka?”

Begüm bir süre göle baktı.

“Çocukları tek başıma büyütmek istersem bana üç yüz bin lira verebileceğini söyledi.”

Yerimden doğruldum.

“Ne karşılığında?”

“Senden hiçbir talepte bulunmamam karşılığında. Çocukların varlığını sana hatırlatmamamı istedi. Senin yeni bir hayat kuracağını, geçmişteki meselelerle uğraşmak istemediğini söyledi.”

Ellerimi yumruk yaptım. Annem yıllardır şirketin yönetiminde söz sahibi olmaya çalışır, hayatımla ilgili her kararıma karışırdı. Ancak böyle bir şeyi yapabileceğine inanmak istemiyordum.

“Parayı aldın mı?”

“Hayır. Ona çocuklarımın pazarlık konusu olmadığını söyledim. Kapıyı kapatmadan önce de seninle yeniden konuşacağımı belirttim.”

“Peki konuştun mu?”

“Aradım Sarp. Boşanma duruşmasından birkaç gün önce.”

O an hafızamda bir konuşma canlandı. Büyük bir anlaşmamız iptal olmuştu. Öfkeliydim. Begüm aradığında ne söyleyeceğini dinlememiştim.

“Artık konuşacak hiçbir şeyimiz kalmadı. Bir daha beni arama.”

Sözlerim kulaklarımda yeniden yankılandı.

Begüm gözlerini benden kaçırdı.

“O gün telefonu kapattıktan sonra uzun süre ağladım. Annenin doğru söylediğini düşündüm. Çocuklarımızı istemediğine inandım.”

“Öyle değildi,” dedim.

“Bunu şimdi biliyorum. Ama o zaman bana başka türlü düşünmem için hiçbir sebep vermedin.”

İtiraz edemedim. Annemin yaptıkları korkunçtu, fakat kendi davranışlarım da Begüm’ün ona inanmasına yol açmıştı.

Bir süre konuşmadan oturduk.

Sonunda çocuklara ne olduğunu sordum.

“Beklenenden birkaç hafta önce doğdular,” dedi. “İkiz gebelik olduğu için doktorlar zaten yakından takip ediyordu. Doğumdan sonra bir süre hastanede kaldılar. Özellikle Doruk’un beslenmesi konusunda dikkatli olmamız gerekiyordu.”

“Doruk mu?”

“Oğlumuzun adı Doruk. Kızımız da Beren.”

İsimlerini içimden tekrarladım. İki buçuk yıldır dünyada yaşayan, benim ise adlarını bile bilmediğim iki çocuğum vardı.

“Çok zorlandın mı?”

Begüm’ün yüzünde kısa bir tebessüm belirdi.

“İki yeni doğan bebekle kolay bir hayat olmuyor. Annem bir süre yanımda kaldı. Sonra yeniden çalışmaya başladım. İlk aylarda doğru dürüst uyuduğumu hatırlamıyorum.”

“Korhan’la o zaman mı tanıştınız?”

“Biraz sonra. Çalıştığım şirketin bilgi işlem bölümündeydi. Çocukları hastaneye götürmem gereken bir gün bakıcı gelememişti. Korhan izin alıp bana yardım etti. Sonra arkadaş olduk. Zamanla birbirimizi sevdik. Geçen yıl evlendik.”

Uzakta Korhan’ın Doruk’u salıncağa yerleştirdiğini gördüm. Beren ise onun ceketine tutunmuş, bir şeyler anlatıyordu.

“Çocuklar ona baba diyor,” dedim.

“Çünkü onları o büyüttü. Geceleri ateşlendiklerinde yanlarındaydı. İlk adımlarında ellerini tuttu. Ama bu, senin biyolojik babaları olduğun ihtimalini ortadan kaldırmıyor.”

Başımı öne eğdim.

“Onları tanımak istiyorum Begüm.”

“Bunu bekliyordum. Ama bir anda hayatlarına girip her şeyi değiştirmene izin veremem.”

“Korhan’ı onlardan uzaklaştırmaya çalışmayacağım.”

“Yalnızca bunu söylemen yetmez. Çocukların alıştıkları bir düzen var. Önce hukuki durumu açıklığa kavuşturmamız, sonra nasıl ilerleyeceğimize karar vermemiz gerekiyor.”

Haklıydı.

Yıllarca milyonlarca liralık anlaşmaların başında bulunmuş, en zor görüşmelerde bile kontrolü elimde tutmuştum. O gün ise karşımdaki kadından tek bir şey isteyebiliyordum.

“Bana bir şans ver. Bu kez verdiğim sözleri tutacağım.”

Begüm hemen cevap vermedi.

“Bunu zaman gösterecek Sarp.”

Konuşmamız bittiğinde Korhan çocuklarla birlikte geri geldi. Doruk elinde küçük bir oyuncak araba taşıyordu. Beren’in kucağında ise kulakları eskimiş bir tavşan vardı.

Onlara yaklaşmak istedim ama kendimi tuttum.

Begüm beni göstererek, “Bu Sarp,” dedi. “Annemin eski bir tanıdığı. Bugün bizimle konuşmaya geldi.”

Beren merakla yüzüme baktı.

“Sen de salıncağa binecek misin?”

“Bugün değil,” dedim, dizlerimi kırıp onun hizasına inerken. “Belki başka bir gün.”

Beren başını salladı ve Korhan’ın eline sarıldı.

Oradan ayrılırken Begüm’e dönüp bir kez daha baktım. Yıllar önce kendi ellerimle dağıttığım hayatın artık benim dışımda kurulmuş sağlam bir düzeni vardı. O düzene zorla giremeyeceğimi anlamıştım.

Ama önce çözmem gereken başka bir mesele bulunuyordu.

O akşam annemin Çankaya’daki evine gittim.

Kapıyı açar açmaz yüzümdeki ifadeden bir şeylerin ters gittiğini anladı.

“Sarp, ne oldu? İyi misin?”

Ceketimi çıkarmadan zarfı masanın üzerine bıraktım.

“Bunu tanıyor musun?”

Annem önce zarfa, ardından bana baktı.

“Nereden buldun?”

“Demek tanıyorsun.”

Cevap vermedi.

“Begüm’ün hamile olduğunu bana neden söylemedin?”

Annemin yüzü gerildi. Salondaki koltuğa oturdu.

“Sen o kadınla boşanıyordun. Evliliğiniz zaten bitmişti.”

“Bu sorumun cevabı değil.”

“Ben senin iyiliğini düşündüm.”

Sesimin yükseldiğini fark ettim.

“Benim iki çocuğum var anne! İki buçuk yaşındalar. Bugün onları ilk kez gördüm!”

Annemin dudakları titredi.

“Çocukların doğduğunu biliyordum ama…”

“Biliyordun?”

Başını eğdi.

“Begüm’ün akrabalarından duydum.”

Bir an gözlerimi kapattım. Demek yalnızca hamileliği değil, doğumu da öğrenmişti. Yine de bana hiçbir şey söylememişti.

“Sen benim yerime nasıl böyle bir karar verebildin?”

“Begüm çocukları öne sürüp seni yeniden evliliğe zorlar diye korktum. Bütün emeğinle kurduğun düzenin bozulmasını istemedim.”

“Begüm senden para mı istedi?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden ona üç yüz bin lira teklif ettin?”

Annem gözlerini kaçırdı.

“O zaman doğru olanın bu olduğunu düşündüm.”

“Bir insanın kendi çocuklarından habersiz yaşamasını nasıl doğru bulabilirsin?”

İlk kez verecek bir cevap bulamadı.

Uzun bir sessizliğin ardından alçak sesle konuştu.

“Seni kaybetmekten korktum.”

“Beni kaybetmemek için hayatımdan üç yılı aldın.”

Gözleri doldu.

“Ben senin annenim.”

“Evet. Ama bu sana benim hayatımı yönetme hakkı vermiyor.”

O gece anneme çocukların hayatına karışamayacağını açıkça söyledim. Begüm’le benim adıma görüşmeyecek, Korhan’ı aramayacak, çocuklarla izinsiz iletişim kurmaya çalışmayacaktı.

Ertesi sabah şirketin idari işlerinden sorumlu müdürü çağırdım. Aile üyelerine tanınan özel giriş ve evrak teslim alma yetkilerini gözden geçirdik. Annemin benim adıma şirket evraklarına erişmesine son verdim.

Arşiv kayıtlarından da zarfın teslim edildiği günü bulduk. Sekreterim, annemin o sabah beni beklerken gelen zarfı aldığını ve bana ulaştıracağını söylediğini hatırlıyordu.

Artık hiçbir kuşkum kalmamıştı.

Fakat bütün suçu anneme yüklemek de kendimi kandırmak olurdu. Begüm’ün benden yardım istediği günleri, onu dinlemek yerine toplantılarımı seçtiğim akşamları hatırlıyordum.

Annem gerçeği saklamıştı. Ben ise gerçeği duyabilecek kadar yakınında bulunmamıştım.

Bir hafta sonra aile hukuku alanında çalışan bir avukatla görüştüm. Begüm de kendi avukatını bulmuştu.

İlk görüşmede çocukların doğum tarihlerini, boşanma kararımızı ve nüfus kayıtlarını inceledik. Avukat, boşanmanın ardından üç yüz gün içinde doğan çocuklar bakımından kanunda eski eşe ilişkin babalık karinesinin bulunduğunu anlattı. Bunun kayıtlar ve ilgili belgeler üzerinden değerlendirilmesi gerekiyordu.

Begüm’ün getirdiği doğum belgeleriyle mevcut nüfus kayıtlarını karşılaştırdık. Benim daha önce hiç ilgilenmediğim bu kayıtların varlığı bile utancımı artırıyordu.

Hukuki durumun yanında biyolojik babalık konusunda da belirsizlik kalmamasını istedim. Begüm’le konuşup rızaya dayalı bir genetik inceleme yaptırmaya karar verdik. Avukatlarımız, alınacak raporun soybağına ilişkin hukuki işlemlerden ayrı değerlendirilmesi gerektiğini de açıkladı.

Sonuçları beklediğimiz günlerde Begüm’e sürekli telefon açmadım. Çocukların fotoğraflarını istemek dışında onun günlük hayatını kurcalamamaya dikkat ettim.

Bir akşam bana Beren’in parmak boyasıyla yaptığı resmi gönderdi. Resimde kocaman bir güneş, iki yuvarlak insan ve mavi bir ev vardı.

“Beren yaptı,” diye yazmıştı. “Güneşin içine sığmadığımız için insanları dışarı çizmiş.”

Fotoğrafa uzun süre baktım.

Böyle sıradan bir mutluluğun insanın içine bu kadar dokunabileceğini bilmiyordum.

Genetik inceleme sonucu geldiğinde avukatımın ofisindeydim. Raporda Beren ve Doruk’un biyolojik babası olduğum çok güçlü biçimde doğrulanıyordu.

Belgeyi masaya bıraktım.

Hayatım boyunca ağladığım çok az an olmuştu. O gün kendimi tutamadım.

Begüm’e sonucu söyledim. Sesinde zafer ya da öfke yoktu.

“Şimdi önemli olan bundan sonra ne yapacağımız,” dedi.

Haklıydı.

Korhan’ın da katıldığı bir görüşme düzenledik. İlk başta ikimizin arasında bir gerginlik vardı. Ona karşı kıskançlık hissetmediğimi söyleyemezdim. Çocuklarımın ilk kelimelerini duyan, hastane koridorlarında bekleyen, ilk doğum günlerinde mumlarını üfletmeye çalışan adam oydu.

Ama Korhan’ın yerinde ben bulunmamıştım.

“Çocukların kafasını karıştırmak istemiyorum,” dedim.

Korhan ellerini masanın üzerine koydu.

“Benim de tek istediğim bu. Beren ve Doruk seni tanımalı. Ama onları bir yarışın içine sokarsak hepimiz kaybederiz.”

Başımı salladım.

“Senin onların hayatındaki yerini değiştirmeye çalışmayacağım.”

Korhan ilk kez rahatça gülümsedi.

“O zaman anlaşabiliriz.”

Çocukların gelişimlerine uygun bir tanışma süreci belirlemek için bir çocuk psikoloğundan görüş aldık. Uzman, bu yaşlarda uzun açıklamalar yerine güven duygusu, tekrar eden ziyaretler ve yetişkinlerin tutarlı davranışlarının daha önemli olduğunu anlattı.

İlk görüşmemiz küçük bir parkta gerçekleşti.

Begüm çocukların yanında kaldı. Korhan da yakınlardaydı. Ben takım elbisemi çıkarıp sıradan bir pantolon ve kazak giymiştim. Çocukların karşısına pahalı hediyelerle çıkmanın doğru olmayacağını düşünmüştüm.

Beren beni görür görmez çantasındaki oyuncak tavşanı çıkardı.

“Bunu tutar mısın?”

“Tabii.”

Tavşanı iki elimle dikkatlice tuttum.

“Adı ne?”

“Pamuk.”

“Çok güzel bir isim.”

“Onu düşürme. Kulağı acıyor.”

Tavşanın biraz sökülmüş kulağına baktım.

“Merak etme. Çok dikkatli tutacağım.”

Doruk ise ayakkabılarımı gösterdi.

“Benim de siyah ayakkabım var!”

“Öyle mi?”

“Ama benimki ışıklı.”

Gülümsedim.

“O zaman seninki benimkinden güzelmiş.”

Doruk kahkaha attı.

O gün neredeyse bir saat boyunca oyuncak arabalar sürdük, kum havuzunda yollar yaptık ve Beren’in tavşanına hayali yemekler hazırladık.

Ayrılırken Beren arkamdan seslendi.

“Pamuk’u unuttun!”

Tavşanı ona uzattım.

“Teşekkür ederim. Bir daha görüşürsek yine oynarız.”

Begüm hafifçe başını salladı. Onun için de kolay olmadığını biliyordum.

Sonraki haftalarda belirlediğimiz günlerde görüştük. İş programımı değiştirdim. Şirkette sorumlulukları yöneticiler arasında paylaştırdım. Eskiden her toplantıda bulunmayı zorunluluk sayarken artık bazı görüşmeleri başkalarının da yürütebileceğini kabul ediyordum.

Bir cuma öğleden sonra önemli bir yatırımcı toplantısı uzadı. Eskiden olsa Begüm’ü arayıp çocuklarla buluşmamı ertelediğimi söylerdim.

Bu kez toplantıdan zamanında ayrıldım.

Ortağım şaşırdı.

“Son bölümde senin de olman gerekmiyor mu?”

“Hayır,” dedim. “Gerekli belgeleri hazırladık. Siz tamamlayabilirsiniz.”

O gün Doruk’la küçük bir oyuncak tren yolu kurduk. Beren de trenin istasyonunu oyuncak bardaklarla süsledi.

Eve döndüğümde uzun zamandır ilk kez hiçbir anlaşmanın sonucunu merak etmiyordum.

Çocukların ihtiyaçları için düzenli maddi sorumluluk almaya da başladım. Begüm’e büyük bir ev, araba ve pahalı hediyeler teklif etmek istedim ama kendimi durdurdum. Bunlar geçmişte yapmadıklarımın bedelini ödeyemezdi.

Avukatlarımızın yardımıyla çocukların bakım giderlerine katkımı ve görüşmelerin düzenini açık biçimde belirledik. Gerekli resmî işlemleri de ilgili hukuki süreçlere uygun olarak takip ettik.

Begüm yalnızca bir konuda ısrar etti.

“Çocuklara verdiğin hiçbir sözü unutma.”

“Unutmayacağım.”

Bunu söylemek kolaydı. Asıl mesele, hayatın sıradan zorlukları ortaya çıktığında da aynı insan kalabilmekti.

Bir akşam Doruk hastalandı. Begüm arayıp ateşinin yükseldiğini, doktorun önerdiği takibi yaptıklarını söyledi. Hastaneye gitmeleri gerekirse haber verecekti.

Hemen yanlarına koşmak istedim ama çocukların alıştığı düzeni düşünerek önce neye ihtiyaçları olduğunu sordum.

“Şimdilik gerek yok,” dedi Begüm. “Korhan burada. Bir şey değişirse haber vereceğim.”

Telefonu kapattıktan sonra oturma odasında dolaştım. İlk kez baba olmanın yalnızca yanlarında bulunmak değil, bazen başka birinin zaten doğru biçimde ilgilendiğine güvenebilmek olduğunu anladım.

Ertesi gün Doruk daha iyiydi. Begüm’ün uygun gördüğü saatte uğradım. Korhan kapıyı açtı.

“Gece biraz zordu ama şimdi toparladı,” dedi.

İçeri girdiğimde Doruk kanepede oturmuş çizgi film izliyordu.

Beni görünce gülümsedi.

“Sarp, bak! Ben hastaydım.”

“Duydum küçük adam. Şimdi nasılsın?”

“İyiyim. Ama çorba içtim.”

“Ben de hasta olduğumda çorba içerim.”

Korhan mutfaktan seslendi.

“Sen de bizim gibi ikna edememişsin demek. Bütün gece çorbayla pazarlık yaptık.”

İlk kez birlikte güldük.

O küçük kahkaha, aramızdaki görünmez mesafenin biraz daha kısaldığını hissettirdi.

Aylar ilerledikçe çocukların bana alıştığını gördüm. Başlangıçta Begüm’ün arkasına saklanan Beren artık beni gördüğünde oyunlarını anlatıyordu. Doruk da oyuncak arabasının tekerleği çıktığında beni çağırmaya başlamıştı.

Bir gün parkta koşarken düştü. Dizi hafifçe sıyrılmıştı.

Önce Korhan’a koştu.

Korhan onu kucağına alıp sakinleştirirken ben yaklaştım. Doruk gözyaşlarını silip elini bana uzattı.

“Sarp, sen de gel!”

Yanlarına çömeldim.

“Buradayım.”

Korhan bana baktı.

“Çantada yara bandı var. Verebilir misin?”

Yara bandını çıkarıp ona uzattım. Doruk’un dizindeki küçük sıyrığı temizleyip kapattık.

Çocuklarımızın güvenliği için birbirimizle yarışmadan hareket edebildiğimiz o an, bana çok şey öğretti.

Bu sırada annem birkaç kez benimle görüşmek istedi.

İlk başta kabul etmedim. Daha sonra bir akşam evine uğradım. Eskisi gibi konuşmamı yönlendirmeye çalışmadı.

“Çocukları görmek istiyorum,” dedi.

“Henüz hazır değiliz.”

“Ben onların babaannesiyim Sarp.”

“Biliyorum. Ama Begüm’ün ve çocukların güvenini zedeledin. Onların hayatına girmek istiyorsan önce bunu kabul etmelisin.”

Annem sessizce başını salladı.

“Begüm’den özür dilemek istiyorum.”

“Bunu söyleyebilirsin. Ama seni affetmek zorunda değil.”

Birkaç gün sonra Begüm’e kısa bir mektup gönderdi. Mektupta yaptıklarını kabul ediyor, özellikle çocuklarla ilgili gerçeği sakladığı için özür diliyordu.

Begüm mektubu okuduğunu bana söyledi.

“Şimdilik görüşmek istemiyorum,” dedi. “Belki ileride.”

“Kararına saygı duyuyorum.”

Annem bunu öğrendiğinde üzüldü ama ilk kez itiraz etmedi. Yıllarca başkalarının sınırlarını kendi korkularına göre değiştirmişti. Şimdi o sınırlara saygı göstermeyi öğrenmesi gerekiyordu.

Benim de öğrenmem gereken çok şey vardı.

Begüm’le ilişkimiz artık evlilikteki gibi değildi. Bazen çocukların okul öncesi etkinliklerini konuşuyor, bazen sağlık kontrollerinin tarihlerini karşılaştırıyorduk. Aramızdaki kırgınlık tamamen kaybolmamıştı ama konuşmalarımızda eski öfke giderek azalıyordu.

Bir gün Begüm bana dönüp beklemediğim bir şey söyledi.

“Eskiden seni yalnızca işini düşünen biri olarak hatırlıyordum. Şimdi çocukların yanında nasıl davrandığını görünce insanların gerçekten değişebileceğine inanmak istiyorum.”

“Geçmişi unutturabileceğimi sanmıyorum.”

“Unutmak zorunda değiliz Sarp. Yeter ki geçmişin hatalarını çocuklarımıza taşımayalım.”

O cümle aklımdan uzun süre çıkmadı.

İlk buluşmamızın üzerinden yaklaşık bir yıl geçtiğinde yine Eymir Gölü’ne gittik. Ağaçların yaprakları sararmış, kıyı boyunca yürüyen insanların üzerine serin bir sonbahar rüzgârı çökmüştü.

Beren artık daha uzun cümleler kuruyor, Doruk ise gördüğü her şeyi merak ediyordu. Korhan çocuklara sıcak içecek almak için büfeye gitmişti. Begüm birkaç adım ileride telefonuyla fotoğraf çekiyordu.

Beren yanıma gelip elimi tuttu.

“Sarp, sana bir şey söyleyeceğim.”

Diz çöktüm.

“Seni dinliyorum.”

“Annem anlattı. Sen benim babamsın.”

Boğazım düğümlendi.

“Evet,” dedim.

“Korhan da benim babam.”

“Evet güzel kızım.”

Biraz düşündü.

“O zaman benim iki babam var.”

Gözlerim doldu.

“Seni seven iki insan var. Bu çok güzel bir şey.”

Beren kollarını boynuma doladı.

“Sen de beni seviyor musun?”

Onu incitmeyecek kadar yavaşça sarıldım.

“Çok seviyorum.”

Tam o sırada Doruk koşarak geldi.

“Ben de sarılacağım!”

İkisini birden kucakladım. Begüm birkaç adım öteden bize bakıyordu. Gözlerinde hafif bir hüzün vardı ama gülümsüyordu.

Korhan geri döndüğünde Doruk hemen onun yanına koştu. Beren ise bir elimden tutmaya devam etti.

Birlikte göl kenarındaki patikada yürüdük.

O gün Begüm’le yeniden evlenmeyeceğimi, geçmişteki evliliğimizin geri gelmeyeceğini çok iyi biliyordum. Korhan onların ailesinin vazgeçilmez bir parçasıydı. Benim görevim o aileyi dağıtmak değil, çocuklarımın hayatında güvenilir ve sorumluluk sahibi bir baba olabilmekti.

Yürüyüşün sonunda Begüm telefonunu bana uzattı.

“Bir fotoğrafımızı çeker misin?”

Korhan’la çocukların yan yana durduğu bir kare çektim. Ardından Korhan telefonu elimden aldı.

“Şimdi de hep birlikte çekilelim,” dedi.

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Emin misin?”

“Çocuklar büyüdüğünde hayatlarında kimlerin yanlarında olduğunu görsünler.”

Begüm de başını salladı.

Fotoğrafta Beren benim yanımda duruyor, Doruk Korhan’ın elini tutuyor, Begüm ikisinin arasında gülümsüyordu.

O kareye baktığımda içimdeki kıskançlığın yerini bambaşka bir duygu aldı.

Üç yıl boyunca kaybettiğim zaman geri gelmeyecekti. Çocuklarımın doğdukları gün orada değildim. İlk gülüşlerini görmemiş, ilk adımlarını kaçırmıştım. Bunların sorumluluğundan kaçamazdım.

Ama artık onların hayatında bulunabiliyordum.

Eve döndüğümde çalışma odamın duvarındaki büyük şirket ödüllerinden birini indirip yerine o fotoğrafı koydum.

Ertesi sabah sekreterim yeni bir toplantı programıyla geldi. Dosyalara bakarken cuma öğleden sonrasına önemli bir görüşme yerleştirildiğini fark ettim.

“Bu toplantıyı başka saate alalım,” dedim.

“Neden Sarp Bey? Çok önemli bir müşteri.”

Gülümsedim.

“Benim de çok önemli bir randevum var.”

O cuma Beren’in oyuncak tavşanının doğum günüydü. Doruk ise bütün oyuncak arabalarını davet etmişti.

Bir zamanlar böyle bir şeyi duyduğumda gülüp geçerdim.

Şimdi o küçük kutlama için erkenden eve gitmenin heyecanını yaşıyordum.

Çünkü sonunda anlamıştım: Bir insanın hayatındaki en büyük başarısı, sahip olduğu şirketler ya da kazandığı para değildi. Onu bekleyen insanların güvenini boşa çıkarmamaktı.

Begüm beni geçmişteki hatalarım için affetmek zorunda değildi. Annem yaptıklarının sonuçlarıyla yaşamayı öğrenmek zorundaydı. Korhan’ın çocukların kalbindeki yerini ise hiçbir zaman elimden almaya çalışmayacaktım.

Benim yapabileceğim şey belliydi.

Beren’e verdiğim sözleri tutmak, Doruk korktuğunda yanında olmak ve onların büyümesini uzaktan değil, sorumluluk alarak izlemek.

Yıllar önce kendi ailemden uzaklaşmayı seçmiştim.

Şimdi ise her sabah, yeniden kazandığım o küçük yerin değerini bilerek uyanıyordum.

Ve hayatımda ilk kez, gerçekten önemli olan hiçbir yere geç kalmak istemiyordum.