13 yaşındaki kızım, kanser hastası sınıf arkadaşı için peruk yapılması amacıyla saçlarını kesti…
Zeynep’in doktoru bizi aradı.
Durumu ciddileşmişti.
Ama yapılan moral desteği sayesinde tedaviye daha iyi yanıt veriyordu.
Ve doktor şunu söyledi:
— Psikolojik destek, tedavinin en kritik kısmını olumlu etkiledi.
Elif o cümleyi duyunca uzun süre konuşmadı.
Sadece şunu söyledi:
— O zaman saçlarım boşuna kesilmedi.
Hayır.
Hiçbir şey boşuna değildi.
Aylar geçti.
Zeynep yavaş yavaş toparlandı.
Saçları yeniden çıkmaya başladı.
Ama asıl değişen saçları değildi.
Gözlerindeki korku gitmişti.
Bir gün okulda özel bir etkinlik düzenlendi.
Zeynep sahneye çıktı.
Elif’i yanına çağırdı.
Herkes ayaktaydı.
Zeynep mikrofonu aldı:
— Bir gün çok yalnızdım. Ama biri benim için kendinden vazgeçti.
Sonra Elif’e döndü:
— Sen bana hayatımı geri verdin.
Salonda kimse alkışlamadı.
Çünkü herkes ağlıyordu.
O gün müdür bile Elif’e yaklaşıp sadece şunu söyledi:
— Bazı kurallar insanlığı açıklayamaz.
Ve o gün okulun girişine yeni bir tabela asıldı:
“İyilik bulaşıcıdır.”
Yıllar sonra geriye dönüp baktığımda şunu anladım:
Bir çocuğun attığı küçük bir adım, bir sistemin tamamını değiştirebilir.
Elif sadece saçlarını kesmemişti.
Bir çocuğun umutsuzluğunu kesmişti.
Ve o gün öğrendim ki…
Gerçek güzellik, aynaya bakınca değil…
Birinin hayatına dokununca ortaya çıkıyordu. 🖤🎗️
