Patronumun Kimsenin İstemediği Kızıyla Evlendim… Ama Düğün Gecesi Gerçekle Yüzleşince Hayatım Değişti

BÖLÜM 2:

Nermin’in söylediği sözler odanın içinde yankılandı.

“Beni öldürmeye çalıştılar.”

Bir insanın hayatı boyunca sakladığı bir acıyı, sadece birkaç kelimeyle anlatması mümkün değildi. O an karşımda patronumun kızı yoktu. Zengin bir ailenin şımarık çocuğu da değildi. Yıllarca yalnız kalmış, korkmuş ve herkesten bir şey saklamak zorunda bırakılmış bir kadındı.

Elimi yavaşça çektim.

“Kim yaptı bunu?” diye sordum.

Nermin uzun süre cevap vermedi.

Gözleri doldu.

“Bilmeyi gerçekten istiyor musun?”

Bu sorusu beni şaşırttı.

“Bana bunu anlatmak zorunda değilsin ama artık ben senin kocanım. En azından neyin içinde olduğumu bilmek istiyorum.”

Acı bir şekilde gülümsedi.

“İşte herkesin kaçtığı yer burası. Gerçeği öğrenince herkes uzaklaşır.”

“Ben herkes değilim.”

Bu cümleyi söylerken kendim bile şaşırmıştım.

Çünkü o geceye kadar ben de herkes gibiydim. Onu tanımadan hakkında karar vermiştim. İnsanların söylediklerine inanmıştım.

Nermin derin bir nefes aldı.

“On yıl önce üniversiteden yeni mezun olmuştum. Babamın şirketinde çalışıyordum. Herkes beni sadece Faruk Yalçın’ın kızı olarak görüyordu. Ben ise kendi ayaklarımın üzerinde durmak istiyordum.”

Yavaşça yatağın kenarına oturdu.

“Bir gece şirketten çıkıp eve dönerken arabamın freni boşaldı.”

Kaşlarımı çattım.

“Fren mi?”

Başını salladı.

“Evet. Herkes bunun bir kaza olduğunu düşündü. Ama ben biliyordum. Çünkü o gün arabayı servise götürmüştüm. Her şey kontrol edilmişti.”

İçimde kötü bir his oluştu.

“Peki kim yaptı?”

Nermin gözlerini kapattı.

“Bunu öğrendiğim gün hayatımın ikinci kez yıkıldığını hissettim.”

Sessizlik oldu.

“Babamın ortağı yaptı.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Ne?”

“Babam yıllarca ona güvendi. Ama şirketin parasını çaldığını öğrenmiştim. Belgeleri bulmuştum. Polise gitmek istedim.”

“Sonra?”

“Sonra bana susturulmam gerektiğini gösterdi.”

O an içimde büyük bir öfke oluştu.

“Baban biliyor muydu?”

Nermin’in gözleri yere indi.

“Evet.”

Bu cevap beni daha çok şaşırttı.

“Biliyor muydu?”

“Biliyordu. Ama beni korumak için sustuğunu söyledi.”

“Peki neden?”

Nermin acı acı güldü.

“Çünkü o da korkmuştu.”

O an yıllardır güçlü sandığım Faruk Yalçın’ın aslında kendi korkularının esiri olduğunu düşündüm.

“Peki neden beni seninle evlendirdi?”

Nermin sustu.

Sonra çekmeceden küçük bir zarf çıkardı.

“Bunu sana vermemi istedi.”

Zarfı aldım.

Üzerinde sadece ismim yazıyordu.

Kerem Demir.

Titreyen ellerimle açtım.

İçinden birkaç fotoğraf ve bir belge çıktı.

Fotoğraflara baktığımda donup kaldım.

Faruk Bey’in eski ortağı.

Ve yanında… tanıdığım biri.

Şantiyeden ustabaşı Mehmet.

Yıllardır beraber çalıştığım adam.

“Bu mümkün değil…”

Nermin bana baktı.

“Babanın yanında çalışırken fark etmedin mi? Bazen en büyük sırlar en yakındaki insanların içinde saklanır.”

O gece sabaha kadar uyuyamadım.

Bir yanda hayatımın en büyük sırrı vardı.

Diğer yanda ise yeni evlendiğim kadın.

Ama garip olan şuydu…

İlk kez ona karşı acıma değil, saygı hissediyordum.

Sabah olduğunda Nermin mutfakta kahve hazırlıyordu.

Beni görünce şaşırdı.

“Gitmedin.”

Sesinde şaşkınlık vardı.

“Gitmem için bir sebep yok.”

“Kerem, hayatın değişti. Bunu istemedin.”

“Belki bu evliliği istemedim ama seni yarı yolda bırakmayı da istemiyorum.”

Gözleri doldu.

O gün ilk kez bana gerçekten baktı.

Sadece bir işçi olarak değil.

Bir insan olarak.

Günler geçtikçe Nermin’i tanımaya başladım.

İnsanların anlattığı gibi soğuk biri değildi.

Tam tersine çok merhametliydi.

Sessizce yardım ederdi.

Kimse görmeden ihtiyaç sahiplerine destek olurdu.

Ama kendisine gelince sevgiyi kabul edemiyordu.

Çünkü yıllarca kimse ona değerli olduğunu hissettirmemişti Devamı.....